Mobile device - Print - Bottom

Previous booklet -- Next booklet

01. Biseda me muslimanët për Krishtin

5 - DHJETË MREKULLITË E KRISHTIT NË KURAN

Si mund të përdorim çfarë na thotë Kurani rreth Krishtit?

Kurani shpall se Krishti kreu mrekulli. Cilat janë 10 mrekullitë e Krishtit në Kuran? Si mund të përdoren ato për të ndarë Krishtin me myslimanët? Zbulojeni duke studiuar këtë broshurë.

---

---

5.01 -- Dhjetë Mrekullitë E Krishtit Në Kuran

Si mund të përdorim çfarë na thotë Kurani rreth Krishtit?

5.02 -- Mrekullitë e Krishtit - një provë për misionin e tij hyjnor?

Muhamedi donte t’i fitonte të krishterët në Gadishullin Arabik për Islamizmin. Kështu që ai u dëshmoi atyre atë që kishte dëgjuar për Jezusin nga skllevërit e krishterë, nga delegacionet e kishave në Jemenin e Veriut, nga udhëtarët nga Etiopia dhe nga miqtë e tij Hanifë, tashmë të krishterë. Muhamedit i kishte bërë përshtypje Biri i Marisë dhe mrekullitë e tij. Ai e kuptoi se mrekullitë e tij shkonin përtej fuqive të njeriut dhe për këtë arsye i konsideroi ato si prova (bayyinaat) të autoritetit të tij hyjnor (Sura al-Bakara 2:87, 253; al-Ma'ida 5:110; al-Zukhruf 43:63; al-Saff 61:6).

Muhamedi përmend nëntë mrekulli që kreu Moisiu në Egjipt, të cilat i quan gjithashtu prova (Sura al-Isra 17:101; shih gjithashtu Sura al-Bekare 2:92; al-Kasas 28:36; al-Ankabut 29:39). Por mrekullitë e Moisiut ishin një seri ndëshkimesh nga Allahu të imponuara Egjiptit për të liruar bijtë e skllavëruar të Jakobit. Megjithatë, mrekullitë e Jezusit në Kuran, shfaqen pozitivisht si bekime nga Allahu për t'i udhëhequr bijtë e Izraelit që t'i besojnë dhe t'i bindën ‘Isait.

Muhamedi ishte në disavantazh, pasi ai vet nuk ishte në gjendje të kryente as mrekulli pozitive, as negative. Ai nuk mund ta kuptonte pse shumica e hebrenjve ishin zemërgur në mospranimin e provave të shquara të Birit të Marisë, por e hodhën poshtë dhe e urryen atë.

5.03 -- Dëshmitë e Krishtit (bayyinaat)

● Në Suren el-Bekare lexojmë se ‘Isai nuk mund t’i kryente mrekullitë e tij pa ndihmën e Shpirtit të të Shenjtit (Surja el-Bekare 2:87). Muhamedi imagjinoi se Allahu dërgoi Xhibrilin (Gabrielin) për të forcuar Birin e Marisë në mënyrë që ai të mund të bënte mrekullitë e tij të mëdha. Muhamedi pohoi me këtë deklaratë se Krishti nuk ishte në gjendje të bënte asnjë mrekulli vet. Për t’i kryer ato, atij i duhej ndihma e një të dërguari nga Allahu, të cilin e quante Shpirti i të Shenjtit.

Ky titull shpesh përkthehet gabimisht si "Shpirti i Shenjtë". Në Kuran, vet Allahu është "I Shenjti", dhe shpirti është vetëm skllavi i tij. Shpirti i të Shenjtit nuk është i shenjtë në vetvete dhe nuk ka natyrë hyjnore. Ai është një krijim i të Plotfuqishmit. Ky shpirt në Kuran nuk duhet të ngatërrohet kurrë me Shpirtin e Shenjtë të Ungjillit, megjithëse Muhamedi mund të ketë supozuar se shpirti i të Shenjtit ishte Shpirti i Shenjtë i vërtetë që e forcoi Birin e Marisë. Kështu, Muhamedi duket se e ka pranuar në mënyrë indirekte unitetin e Trinisë së Shenjtë, sepse në Kuran të tre - Allahu, Shpirti i tij dhe Krishti - i kryen mrekullitë së bashku!

Muhamedi nuk mund ta kuptonte pse hebrenjtë vazhdimisht i hidhnin poshtë provat e të dërguarve të Allahut, përkundrazi i quanin gënjeshtarë dhe madje vranë disa prej tyre (Sura el-Bekare 2:87)!

● Në të njëjtën Sure (el-Bekare 2:253) Muhamedi rrëfen se ka dallime të konsiderueshme midis të dërguarve të Allahut. Ai preferoi njërin ndaj tjetrit dhe i dha atij një pozitë më të lartë. Ai i foli drejtpërdrejt Moisiut, gjë që nuk ia bëri Muhamedit. Ky i fundit i mori të ashtuquajturat zbulesa përmes një shpirti të panjohur, të cilin më vonë e quajti Xhibril. Vet Muhamedi nuk e pa kurrë Allahun, as nuk e dëgjoi! Ai nuk pati kontakt personal me Perëndinë.

Sipas Kuranit, Allahu e vendosi Birin e Marisë në një pozicion më të lartë se Moisiu, sepse i dha atij prova të veçanta (bayyinaat) duke e forcuar atë me shpirtin e Shenjtë. Muhamedi tundi kokën për shkak të luftës së ashpër të hebrenjve dhe të krishterëve kundër njëri-tjetrit dhe përçarjeve të tyre pavarësisht këtyre privilegjeve (Sura el-Bekare 2:253). Ai pa në mospajtimin e tyre paracaktimin e mençur të Allahut që Islamizmi si një forcë e tretë do të dilte fitimtar mbi këto dy palë ndërluftuese. Muhamedi nuk e kuptoi se Biri i kryqëzuar i Perëndisë dhe justifikimi i tij i mëkatarëve, veç veprave të mira, ishin arsyeja kryesore për grindjen midis hebrenjve dhe të krishterëve. Muslimanët dhe hebrenjtë janë shpesh më afër njëri-tjetrit sesa të krishterët dhe muslimanët!

● Në Suren el-Ma'ida lexojmë një nga katër fjalimet që Allahu i drejtoi Krishtit në Kuran (Surja el-Ma'ida 5:110). Ai tha: "Kujto hirin Tim që të dhashë ty dhe nënës tënde kur të forcova me Shpirtin e Shenjtë." Pastaj vijon një listë e disa mrekullive të Krishtit të cilat kulmojnë me pohimin se Allahu i mbajti larg bijtë e Izraelit nga ‘Isai, në mënyrë që ata nuk mund ta vrisnin atë, megjithëse ai u kishte ardhur atyre me prova të qarta (bayyinaat). Por ata e urryen atë dhe thanë: "Kjo nuk është gjë tjetër veçse magji!"

Në këtë varg Krishti shfaqet përsëri si ai që është pajisur dhe ndihmuar nga fryma e Allahut. Kjo konfirmon se në Kuran, Biri i Marisë nuk zotëron në vetvete ndonjë natyrë apo aftësi hyjnore. Megjithatë, në të njëjtën kohë, Muhamedi rrëfen mrekullitë e paimitueshme të ‘Isait dhe i quan ato prova të autoritetit të tij, të dhuruar nga Allahu. Muhamedi nuk mund ta kuptonte përulësinë e Krishtit, kur ai e mohoi veten dhe i dha gjithë nderin Atit të tij, duke thënë: "Biri nuk mund të bëjë asgjë nga vetja; ai bën atë që sheh që bën Ati i tij, sepse çfarëdo që bën Ati, bën edhe Biri." (Gjoni 5:19)

● Në Suren al-Zukhruf lexojmë shpjegimin oriental të një prove të Krishtit (Surja al-Zukhruf 43:63): Ai iu afrua hebrenjve me "urtësi" për t'u hapur sytë ndaj arsyes së kritikave dhe mosmarrëveshjeve të tyre të ndërsjella. Me shumë mundësi, Muhamedi kishte dëgjuar për mësimet e Jezusit te Mateu 7:1-28 përmes traditës gojore dhe i shpjegoi fjalimet e Krishtit si përpjekje për të pajtuar palët armiqësore. Në këtë mënyrë, ‘Isai kërkoi bindjen e tyre pa kushte dhe dorëzimin e tyre ndaj urdhrave të tij.

● Sipas Sures al-Saff, Isai erdhi te bijtë e Izraelit për të konfirmuar se Toraja nuk ishte falsifikuar (Sura al-Saff 61:6). Ky shpjegim i veçantë i qëllimit të ardhjes së ‘Isait na jep mundësinë t'u provojmë muslimanëve se Bibla nuk është ndryshuar, sepse, sipas Kuranit, detyra e parë e Krishtit ishte të konfirmonte pagabueshmërinë e Torasë.

Megjithatë, qëllimi përfundimtar i ardhjes së ‘Isait, qëllimi përfundimtar i mrekullive të tij, sipas Kuranit, është një premtim i zbuluar nga Biri i Marisë se pas tij do të vinte një i dërguar shumë i lavdëruar i Allahut. Me këtë profeci, Muhamedi e vuri ardhjen e tij në gojën e ‘Isait! Që atëherë, muslimanët kanë kërkuar në Bibël emrin e fshehur të Muhamedit, që fjalë për fjalë do të thotë "I Lëvduari". Disa komentues muslimanë supozojnë se Muhamedi është Parakletosi i premtuar, Shpirti i Ngushëllimit. Për ta bërë këtë fjalë greke të përshtatshme për Muhamedin, muslimanët i ndryshuan zanoret e Parakletos në Periklytos, që do të thotë "I Shumë Nderuari ". Si rezultat, muslimanët i akuzojnë të krishterët se e kanë mbuluar ose falsifikuar profecinë e ‘Isait për Muhamedin në Ungjill, ose e kanë fshirë emrin e tij nga Bibla.

5.04 -- Shenjat e mrekullueshme të ‘Isait dhe Muhamedit ( 'aayaat)

Në tre vargje të Kuranit, mrekullitë e Jezusit quhen shenja ( 'aayat) të misionit të tij hyjnor (Sura Āl 'Imran 3:49.50; al-Ma'ida 5:114). Fjala e përdorur nga Muhamedi për këtë mund të gjendet edhe në Ungjillin e Gjonit për të përshkruar mrekullitë e Jezusit. Atje lexojmë: "Kjo është shenja e parë që kreu Jezusi, me të cilën ai zbuloi lavdinë e tij." (Gjoni 2:11+12) Shumë njerëz besuan në emrin e tij kur panë shenjat që ai kreu (Gjoni 2:23). Kur ai shëroi djalin e oficerit mbretëror nga larg, Gjoni e quajti këtë shërim një tjetër shenjë që bëri Jezusi (Gjoni 4:54). Kur njerëzit panë shenjën (e ushqyerjes së 5000 njerëzve), ata thanë: "Me të vërtetë ky është Profeti që do të vijë në botë." (Gjoni 6:14) Megjithatë, kur Jezusi pa se ata erdhën duke vrapuar tek ai për ta bërë mbret, për shkak të mrekullisë së bukës, ai u tërhoq.

Jezusi nuk i kreu shenjat e tij që njerëzit të besonin në të, por që ata të njihnin dashurinë, autoritetin dhe plotfuqinë e hyjnisë së tij. Jezusi nuk donte që njerëzit ta ndiqnin për mrekullitë e tij, por ai priste pendim dhe ripërtëritje. Jezusi i paralajmëroi njerëzit dhe tha: "Nëse nuk shihni shenja dhe mrekulli, nuk do të besoni kurrë." (Gjoni 4:48) Në Ungjijtë lexojmë disa herë se Jezusi i ndaloi ata që shëronte të flisnin për atë që i kishte shëruar (Mateu 9:30; Marku 3:12; 5:43; 7:36; Luka 5:14; 8:56; 9:21).

Kur Jezusi u persekutua dhe u kërcënua me vdekje në Jeruzalem, turmat që donin të shihnin mrekulli u larguan prej tij. Vetëm dishepujt, të cilët kishin rrëfyer mëkatet e tyre para Gjon Pagëzorit dhe krenaria e të cilëve ishte thyer nga pendimi, i qëndruan besnikë Jezusit. Ata e panë lavdinë e tij edhe kur ai u persekutua dhe vdiq në kryq. Kur Judenjtë e tunduan Jezusin dhe kërkuan një shenjë prej tij për të provuar autoritetin dhe misionin e tij, ai u përgjigj atyre: "Shkatërroni këtë tempull dhe unë do ta ngre përsëri brenda tre ditësh!" (Gjoni 2:18-22) Dhe shtoi: "Një brez i lig dhe kurorëshkelës kërkon një shenjë! Por asnjë nuk do t'i jepet, përveç shenjës së profetit Jona." (Mateu 12:39-40; 16:4)

Provat dhe shenjat që Muhamedi ia veshi ‘Isait në Kuran përpiqen të krijojnë pikërisht atë besim që Jezusi e hodhi poshtë! Prandaj, ne nuk duhet t'ua shpjegojmë shenjat e Krishtit muslimanëve vetëm si mrekulli, por duhet të theksojmë faktin se ato tregojnë vetëm madhështinë, dashurinë, përulësinë, shenjtërinë dhe autoritetin e tij. Vet Jezu Krishti duhet të lavdërohet duke përmendur mrekullitë e tij. Mrekullitë nuk kanë lavdi në vetvete. Çdo shërim i mrekullueshëm që nuk çon në pendim dhe ripërtëritje ka dështuar besimin e thellë në Jezusin.

5.05 -- Krishti flet si një foshnjë e porsalindur

Tri herë gjejmë një rrëfim të habitshëm në Kuran rreth të folurit të Birit të porsalindur të Marisë, i cili ende shtrihej në grazhd. Vet fakti i të folurit të tij përmendet dy herë (Surja Al Imran 3:46; al-Ma'ide 5:110), përmbajtja e të folurit të tij mund të lexohet në detaje në Suren Merjem (19:24-33).

Historia e pabesueshme se ‘Isai i porsalindur mund të fliste në mënyrë të përsosur, shpjegohet në mënyra të ndryshme nga komentuesit e Kuranit. Disa thonë se ‘Isait i duheshin vetëm disa minuta, të tjerë supozojnë orë të tëra, derisa ai të mund të shqiptonte shkronja, fjalë dhe fjali pa gabime. Truri i tij ishte zhvilluar plotësisht që nga lindja dhe aftësitë e tij të të kuptuarit, të ndjesisë dhe të logjikës u zhvilluan brenda një kohe shumë të shkurtër, ose të paktën kështu pretendojnë ata.

Pse komentuesit muslimanë e besojnë dhe e diskutojnë këtë fenomen? Ata lexojnë në Kuran se Krishti është "një fjalë e vet Allahut". I Plotfuqishmi i mësoi atij Toranë, proverbat e Solomonit, Ungjillin dhe Librin origjinal në qiell, para lindjes së tij (Sura Al Imran 3:48). Ai lindi në botë plot me njohuri, inteligjencë dhe aftësi për të folur. Ai duhej të shqiptonte fjalët e Allahut vazhdimisht që nga lindja deri në vdekje. Ai ishte si një shpërthim zbulese nga Zoti i tij.

Kurani konfirmon se Biri i Marisë nuk ishte një qenie njerëzore normale, por një shpirt i Allahut në mish. Ai zbriti nga mjedisi i të Përjetshmit (shih fundin e tekstit në Suren Al Imran 3:45) dhe zotëronte njohuri dhe kapacitet të madh shpirtëror që i tejkalonte ato të çdo njeriu tjetër.

Këto deklarata trilluese në Kuran i afrohen kuptimit të krishterë të mishërimit të Birit të Perëndisë në Ungjill. Por atje Jezusi lindi si një foshnjë e vërtetë njerëzore e mbështjellë me rroba. Nëna e tij, Maria, nuk i tha kurrë mjekut grek Luka asgjë për fjalimet që djali i saj mbajti menjëherë pas lindjes së tij, sepse si foshnjë ai nuk ishte në gjendje të fliste dhe i duhej kohë për t'u zhvilluar (Luka 2:40,52).

Nga vjen kjo histori imagjinare? Në ungjijtë apokrifë të fëmijërisë të të krishterëve sirianë dhe koptë gjejmë të dhëna për raportime të tilla. Nënat u këndonin fëmijëve të tyre këngë djepi për foshnjën Jezus që t'i vinin në gjumë. Burimet e historisë për foshnjën Jezus që fliste njihen me hollësi edhe sot.

Muhamedi dëgjoi histori të tilla për fëmijë nga skllevërit sirianë dhe të krishterët koptë dhe – i besoi ato! Ai besonte më shumë se Etërit e Kishës, të cilët nuk i përfshinin përralla të tilla në kanunin e Biblës, pasi ato nuk ndodhën. Pra, Muhamedi dukej si një kërkues naiv i së vërtetës, por nuk ishte profet. Ai nuk mund të bënte dallimin midis legjendave dhe realitetit.

Lidhur me përmbajtjen e të ashtuquajturës ligjëratë të Birit të porsalindur të Marisë (Sura Merjem 19:24-33), foshnja donte para së gjithash të ngushëllonte nënën e tij të re, sepse ajo e kishte lindur pa qenë e martuar. Ajo e dinte se duhej të vritej me gurë. Prandaj, ‘Isai i porsalindur e inkurajoi atë me lajmin se kishte lindur një person të shquar nën një palmë në shkretëtirë.

Në arabisht, një shprehje për një person të jashtëzakonshëm është suriyun, me shumësin surawaa, asriyaa ose saraat (të gjitha rrjedhin nga rrënja arabe S-R-W). Por lexuesit xhelozë të Kuranit e ndryshuan zanoren dhe kuptimin e kësaj fjale në "përrua i vogël" (që në arabisht është sariyun) duke e nxjerrë atë nga rrënja S-R-Y që ka shumësin asriyat ose suryaan. Lexuesit muslimanë u zemëruan sepse ‘Isai, si fëmijë i porsalindur, ishte tashmë i vendosur më lart se Muhamedi, kështu që ata thjesht e ndryshuan zanoren dhe kuptimin nga 'personalitet i jashtëzakonshëm' në 'përrua', edhe pse interpretimi i tyre ka më pak kuptim.

Fëmija i porsalindur i tha nënës së tij të tundte trungun e një palme dhe të rrëzonte hurmat e pjekura, në mënyrë që të mund të forcohej pas lindjes së dhimbshme. Çfarë logjike beduine! Edhe disa burra së bashku nuk janë në gjendje të tundin një palmë. Si mund ta bënte këtë një nënë e re menjëherë pas lindjes? Në kohën e Muhamedit jeta e beduinëve ishte e vështirë, dyfish më e vështirë për gratë dhe nënat.

Në fund të fjalimit të tij të parë, ‘Isai i tha nënës së tij të re dhe të dëshpëruar se çfarë duhej t'i thoshte kujtdo që do ta pyeste për origjinën e fëmijës së porsalindur: se ajo i kishte premtuar Allahut të Mëshirshëm të agjëronte dhe të mos fliste me askënd atë ditë. Kështu, sugjerimi i parë, se i porsalinduri ‘Isa i mësoi nënës së tij, ishte një dredhi, një hile dhe një gënjeshtër, për ta shpëtuar atë nga rreziku i menjëhershëm.

Rrëfimi vazhdon duke treguar se si foshnja e porsalindur e mbrojti nënën e tij kundër fshatarëve të zemëruar duke e prezantuar veten si një profet të bekuar në fjalimin e tij të dytë si foshnjë në Kuran.

Ata që e shqyrtojnë këtë histori në mënyrë objektive do të shohin se si ëndrra dhe realiteti përzihen dhe bëhen një Fata Morgana në mendjen e Muhamedit. I gjithë Kurani është një përzierje e tillë e fakteve dhe trillimeve.

5.06 -- ‘Isai krijon një zog

Nga të njëjtat burime apokrife vjen një tjetër histori: ‘Isai i ri formoi një zog nga balta, fryu mbi të dhe zogu fluturoi tutje! (Sura Al Imran 3:49; al-Ma'ide 5:110). Do të ishim të prirur ta harronim këtë histori joreale të Birit të Marisë, po të mos ishte për faktin se ka tre përfundime.

Në Suren Al Imran, Isai u thotë bijve të Izraelit: "Unë do t'ju krijoj nga balta pamjen e një zogu". Në Suren el-Ma'ide Allahu, pas ngritjes së ‘Isait në qiell, pohon: "Ti krijove formën e një zogu nga balta!" Kjo mrekulli dëshmohet në Kuran në kohën e tashme dhe në kohën e shkuar, një herë nga ‘Isai dhe një herë nga vet Allahu. Ky konfirmim i dyfishtë e bën tekstin të rëndësishëm.

Në të dyja vendet dëgjojmë se ‘Isai ishte në gjendje të krijonte një zog të gjallë nga një material i pajetë. Në arabisht, fjala "krijoj" (khalaqa) zakonisht i atribuohet vetëm Allahut, krijuesit, i cili krijoi gjithçka nga asgjëja. Por e njëjta fjalë e veçantë i atribuohet edhe ‘Isait. Ai është i vetmi njeri, sipas Kuranit, që është krijues dhe që është në gjendje të krijojë jetë nga materia e vdekur. Krishti në Islamizëm shfaqet si krijues.

Megjithatë, Muhamedi e kufizoi nderimin e tij për Birin e Marisë dhe e futi shprehjen "me lejen e Allahut!" disa herë në pasazhet kuranore që tregojnë mrekullitë e Krishtit. Prandaj, mund t'i pyesim muslimanët kritikë: "A besoni vërtet se Krishti, me lejen e Allahut, ishte në gjendje të krijonte një zog nga materiali i vdekur?" Përgjigja mund të jetë: "Sigurisht. Kurani e konfirmon këtë dy herë!" Pastaj mund t'i themi atij se Biri i Marisë është një krijues unik - me lejen e Allahut!

Kjo histori legjendare e fëmijërisë përmban një tjetër surprizë. ‘Isai e ngriti zogun prej balte në gojën e tij dhe fryu në të. Pastaj balta u gjallërua dhe zogu fluturoi larg. Sipas Kuranit, ‘Isai mbart në vetvete një frymëmarrje jetëdhënëse - me lejen e Allahut, sigurisht!

Në Bibël, Perëndia i fryu "frymën e jetës" Adamit. Dhe kështu u krijua qenia e parë njerëzore (Zanafilla 2:7). Natën e Pashkës, Krishti fryu mbi dishepujt e tij të frikësuar, por të gëzuar, dhe u tha atyre: "Merrni Frymën e Shenjtë!" (Gjoni 20:22) Pastaj ndjekësit e tij u rigjallëruan, sepse Krishti është fryma jetëdhënëse (1 Korintasve 15:45).

Megjithatë, Muhamedi nuk shkoi aq larg në raportin e tij. Kur ‘Isai fryu në materien e pajetë, ajo nuk u bë qenie njerëzore, as një fëmijë i rilindur i Perëndisë, por vetëm diçka si një zog! Muhamedi nuk guxoi të mohonte se Jezusi në vetvete mbante frymën jetëdhënëse të krijuesit.

Historia e krijimit të një zogu u shkaktoi dhimbje koke komentuesve të Kuranit, sepse nëse ‘Isai ishte në gjendje të krijonte një zog të gjallë nga materia e vdekur, madje edhe me lejen e Allahut, atëherë ai ishte shumë më lart se të gjithë njerëzit e tjerë, madje më lart se Muhamedi. Kështu që disa interpretues shkruajnë: "Isai donte të krijonte një kafshë katërkëmbëshe ose një zog fluturues, por të dyja shkuan keq. Ajo që doli nga përpjekja e tij ishte vetëm një 'lakuriq nate', i cili nuk është as zog dhe as gjitar, por të dyja në të njëjtën kohë." Mund t'u përgjigjemi kritikëve të tillë: "Lakuriqi i natës është e vetmja kafshë fluturuese që është zhvilluar posaçërisht, sepse mban një njësi ultratingujsh (si një radar) në gojën e tij dhe mund të fluturojë edhe natën, si aeroplanët modernë!"

5.07 -- Shërimi i të verbërve

Pas dy mrekullive të dyshimta të ‘Isait të ri, për të cilat Muhamedi nuk është plotësisht përgjegjës, pasi i mori ato nga ungjijtë apokrifë të fëmijërisë, lexojmë rrëfimin për vet Krishtin, të konfirmuar nga Allahu, se ‘Isai ishte në gjendje të shëronte disa persona të verbër (Sura Al Imran 3:49; al-Ma'ida 5:110).

Në këto raportime ne ndiejmë mëshirën e Krishtit ndaj të mjerëve që nuk mund ta shohin dritën e diellit dhe pengohen në errësirë. Biri i Marisë, sipas Kuranit, nuk kreu mrekulli për t'u dukur ose për të fituar mbretër dhe princa për vete, por sepse donte të ndihmonte të sëmurët, të mjerët dhe të përjashtuarit nga shoqëria. Mëshira dhe dashuria e tij e shtynë atë të krynte shenjat e tij.

Fjala arabe për "të shëruar" (bari'a) në Kuran lidhet me nocionet "i justifikuar" ose "i pastruar". Nëse një sëmundje konsiderohet si ndëshkim nga Allahu për mëkatet e fshehura, atëherë Krishti jo vetëm që e shëroi sëmundjen, por u mor edhe me shkakun e saj.

Jezusi nuk i hapi sytë e të verbërve me thikë të mprehtë, as me rreze lazer, as nuk pati nevojë për ndonjë ilaç apo antibiotik, por i shëroi ata vetëm me fjalën e tij. Ai nuk përdori magji, yshtje apo shpirtra të çuditshëm, por i çliroi njerëzit e vuajtur dhe të mjerë nga errësira e tyre vetëm me fjalën e tij të fuqishme. Sigurisht, Muhamedi shtoi fjalinë stereotip: "me lejen e Allahut!" Megjithatë, kushdo mund ta njohë autoritetin e Jezu Krishtit dhe dashurinë e tij ndaj të përjashtuarve në librin e muslimanëve.

Nga Kurani, një musliman nuk mëson detajet se si, ku, kur ose kujt ia hapi sytë Jezusi. Pra, këto tekste kanë nevojë për dëshminë e dëshmitarëve okularë në Ungjijtë. Ne duhet ta hapim Biblën në ato fragmente për muslimanët e interesuar, por nuk duhet t'ua lexojmë ne vet historitë, por t'i inkurajojmë ata t'i lexojnë vet fragmentet, në mënyrë që të kapërcejnë frenimin e tyre dhe të marrin Shkrimet e Shenjta në duart e tyre dhe ta shohin Jezusin me sytë e zemrave të tyre. Kështu, mund të kuptojnë se Jezusi nuk e detyroi kurrë askënd të pranonte ndihmën ose shërimin e tij, por priti derisa të sëmurët të vinin tek ai ose të bërtisnin për ndihmë. Jezusi donte të nxiste vullnetin për t'u shëruar tek njerëzit që vuanin, derisa ata të kërkonin shërim. Ai zgjoi në ta besim tek ai dhe në plotfuqinë e tij, në mënyrë që të mund t'i çlironte nga barra e tyre. Rrallëherë ndodh shërimi nëse dikush nuk i beson mjekut të të gjithë mjekëve. Krishti nuk e imponon hirin e tij mbi askënd, por ndërton tek ata vullnetin, besimin dhe dashurinë për të, shpëtimtarin e tyre. Jezusi tregon pjesën që një person ka në shërim, duke thënë: "Besimi yt të ka shëruar". (Mateu 9:22; Marku 5:34; 10:52; Luka 7:50; 8:48; 17:19; 18:42). E gjithë kjo është e çuditshme për një musliman. Ata nuk njohin një shpëtimtar apo një ndihmës. Besimi në Krishtin, Shpenguesin e tij, duhet të ushqehet, në mënyrë që të rritet tek ata shpirtërisht.

5.08 -- ‘Isai pastron lebrozët

Në dy raportet kuranore rreth pastrimit dhe shërimit të lebrozëve, dëshmitë e ‘Isait dhe Allahut i konfirmojnë përsëri këto mrekulli (Sura Al Imran 3:49; al-Ma'ida 5:110). Forma arabe për lebrozët e shëruar shkruhet në njëjës, por do të thotë forma kolektive shumës që mbulon këta njerëz të sëmurë. Ashtu si me të verbërit, kjo nuk do të thotë një mrekulli e vetme, por një seri shërimesh të mrekullueshme që Krishti kreu me lebrozët.

Nëse keni takuar njerëz të tillë që vuajnë në Indi, me gishta të cunguar dhe fytyra të shpërfytyruara, duke vrapuar së bashku për të lypur në stacionet e karburantit, do të kuptoni dashurinë e madhe të Jezusit, Madhërisë së Tij dhe fitores së Tij mbi neverinë dhe frikën nga infeksioni. Ai nuk i ndoqi lebrozët sikur të ishin të papastër, por bisedoi me ta dhe madje preku disa prej tyre. Ai ndërtoi një urë për besimin e tyre, në mënyrë që ata të kuptonin: Ky Jezus më do personalisht! Krishti është më i fortë edhe se lebra! Ai mundet dhe dëshiron të më shërojë (Mateu 8: 1-4; Marku 1: 40-45; Lluka 5: 12-16). Kur Jezusi shëroi dhjetë lebrozët, ai priste prej tyre të kishin besim mbinjerëzor. Ata besuan në atë që u foli atyre në dashurinë e Perëndisë që ata ndjenë tek Ai (Lluka 17: 11-19).

Ajo që raporton Kurani janë vetëm fakte të përgjithshme që kanë nevojë për ndriçimin e ungjillit dhe dëshminë tonë të shtuar: që ai na ka pastruar nga gjithë paudhësia dhe papastërtia jonë.

Në shërimin e lebrozëve mund të shtohet falja e Jezusit. Në disa vende, në Islamizmin popullor, lebra konsiderohet si ndëshkimi i Allahut për rebelimin ose mëkatet e fshehura. Këtu mund të na ndihmojë rrëfimi biblik për shërimin e paralitikut. Ai priste një fjalë "shëruese" nga Jezusi, por përkundrazi ai dëgjoi, "Merr zemër, bir; mëkatet e tua janë falur!" Kur avokatët e Torasë menduan se Jezusi ishte duke blasfemuar, ai iu drejtua atyre dhe u tha: "Pse bluani mendime të këqija në zemrat tuaja? Çfarë është më e lehtë, për të thënë, 'mëkatet e tua janë falur', ose të thuash, 'ngrihu dhe ec? Por, në mënyrë që të dini se Biri i Njeriut ka autoritet në tokë për të falur mëkatet ... ai iu kthye paralitikut dhe i tha,' Ngrihu, merr vigun tënd dhe shko në shtëpinë tënde." Dhe burri u ngrit dhe shkoi në shtëpi ". (Mateu 9: 1-8).

5.09 -- Ringjallja e të vdekurve

Nëse lexoni fjalinë e shkurtër e cila konfirmohet dy herë në Kuran se Jezusi mund të ngrejë njerëz të vdekur, fryma juaj do të mpaket për një moment (Suras āl 'Imran 3:49; al-Ma'ida 5: 110). Në këto dy vargje gjejmë formën shumës, jo njëjës! Në arabisht kjo do të thotë se Krishti ngriti më shumë se dy, ose të paktën tre njerëz nga të vdekurit. Këshillohet të njihni me zemër fragmentin në Ungjill ku Jezusi zgjoi një fëmijë, një djalë të ri dhe një të rritur nga të vdekurit dhe të lexoni këto pasazhe së bashku me muslimanët e interesuar (Mateu 9: 18-26; Marku 5: 21-43; Luke 7: 11-17; Luke 8: 40-56; Gjoni 11: 1-45).

Kurani përdor dy terma të ndryshme për ngritjen e të vdekurve nga Krishti. Në suran āl 'imran (sura āl' Imran 3:49) ai thotë,
"Unë do ta bëj të vdekurin përsëri të gjallë".
Në vargun tjetër (Sure al-Ma'idah 5: 110) Allahu konfirmon,
"Ju i dërgoni të vdekurit (të gjallë) jashtë (nga varret e tyre)!"

Nëse njihni një musliman që ka treguar interes për Krishtin, mund ta pyesni atë në bazë të këtyre dy dëshmive në Kuran, "Kush është në gjendje të zgjojë të vdekurit?" Në shumicën e rasteve, përgjigjja është, "Askush përveç Allahut". Nëse pyesni përsëri, "A po pretendoni me këtë pohim se Krishti është Allahu, pasi ai riktheu në jetë të paktën tre persona të vdekur?" Ju mund të dëgjoni një paralajmërim, "Unë strehohem te Allahun nga ju (Allahu më ruajttë nga ju)!" Nëse vazhdoni të pyesni: "Por në Kuran gjejmë dy vargje ku Krishti me të vërtetë zgjoi njerëz të vdekur", ju mund të dëgjoni përgjigjen pas një momenti hulumtimi , “po, por çdo herë do të gjeni edhe shprehjen, 'me lejen time'! Krishti nuk ishte në gjendje të zgjonte njerëzit e vdekur. Prandaj Allahu i dërgoi Xhibrilin për ta forcuar atë, në mënyrë që të mund ta realizonte shenjën e mrekullueshme të rizgjimit të të vdekurve, në mënyrë që të lavdëronte Allahun!" Nëse vazhdoni të pyesni me kujdes, "Kështu që ju besoni se Allahu dhe Fryma e Shenjtë dhe Biri i Marisë së bashku zgjuan të vdekurit?" Ju mund të dëgjoni një pohim ngurrues, "Po, kjo zbulohet në Kuran". Atëherë mund të përgjigjeni, "Kështu që ju besoni në një bashkëpunim të Trinitetit?" Kjo mundet, pas një mohimi paraprak, të çojë në deklaratën se Kurani në të vërtetë konfirmon unitetin e Trinisë në veprim, edhe pse nuk e konfirmon atë në frymë dhe substancë. Nuk është e nevojshme që një musliman të bindet nga të gjitha argumentet tona. Por mund të jetë një ndihmë për të të dëgjojë ide të reja të konfirmuara në Kuran, në mënyrë që të fillojë të mendojë në një mënyrë tjetër.

Fakti i të vdekurve që janë zgjuar nga Biri i Marisë është aq mahnitës sa të mund të pyesni veten pse në Kuran Muhamedi e përfshiu këtë dëshmi që kishte dëgjuar nga të krishterët përreth tij. Ndoshta e bëri atë për ta paraqitur Islamizmin e Tij si një fe të ngjashme me krishtërimin në mënyrë që të fitonte të krishterët në besimin e tij.

Ne besojmë se dëshmia e fituesit mbi vdekjen në Kuran do të veprojë si majaja, dhe do të hapë sytë e muslimanëve nga brenda, në mënyrë që ata të njohin Krishtin e vërtetë që ka jetën e përjetshme në vetvete. Atëherë ata do të kuptojnë se Krishti mund t'i japë jetë të përhershme të gjithë atyre që ia kërkojnë atij. Fakti që Krishti zgjoi njerëz të vdekur është një sfidë për të gjithë bijtë e Abrahamit, hebrenjtë si dhe muslimanët: "Kush beson në Birin ka jetën e përjetshme, por kushdo që e refuzon Birin nuk do ta shohë jetën". (Gjoni 3:36; 1 Gjoni 5:12)

5.10 -- I gjithëdijshmi

Në Suran āl 'Imran ne gjejmë një varg të çuditshëm sipas të cilit ‘Isai u tha Judenjve se ai do t'u zbulonte atyre çfarë kishin ngrënë në fshehtësi dhe cilat thesare fshiheshin në dollapët e tyre.

Kjo histori e pamundur lejon shpjegime të ndryshme: shumë hebrenj nuk i mbajtën rreptësisht ligjet e Moisiut dhe shpesh hëngrën gjëra që të ndaluara në fshehtësi. Të tjerët nuk agjëruan me kujdes në ditët e përcaktuara dhe hëngrën fshehurazi në shtëpitë e tyre gjithçka që donin. Për më tepër, ata i mbanin thesaret e fshehura në dollapët e tyre në vend që t'u jepnin të varfërve dhe refugjatëve nga Meka.

Al-Suyuti, një komentues islamik, shpjegon se 'Isai si djalë po luante me fëmijë të tjerë kur ai u tha atyre: "Unë mund të profetizoj për ju se çfarë po hanë prindërit tuaj kur jeni larg shtëpisë, dhe çfarë mbajnë kyçur në dollapët e fshehur nga ju". Kur ata djem pyetën për këto zbulime, prindërit e tyre u befasuan dhe i pyetën fëmijët e tyre: "Kush jua tha këto sekrete?" Kur fëmijët u përgjigjën se ishte 'Isai që u kishte thënë këto sekrete, prindërit i ndaluan fëmijët e tyre të vazhdojnë të luanin me djalin e Marisë dhe i mbyllën në oborret e tyre.

Kur 'Isai më vonë i pyeti prindërit e miqve të tij pse nuk mund t'i shihte më, atij iu tha që nuk ishin në shtëpi për momentin. Kur 'Isai iu përgjigj prindërve, "por unë mund t'i dëgjoj që bëjnë zhurmë në oborret tuaja", ata i thanë: "Janë vetëm derrat tanë të uritur". Atëherë 'Isai i pa ata me trishtim dhe iu përgjigj: "Keni të drejtë! Janë vetëm derrat tuaj që bëjnë një zhurmë të tillë në oborret tuaja". Kur prindërit i kërkuan fëmijët e tyre, fjalët e ‘Isait ishin realizuar. Të gjithë fëmijët e tyre ishin bërë derra!

Kjo histori e përçmuar nga një imagjinatë shpifëse kishte për qëllim Judenjtë që kurrë nuk i mbajnë derrat në oborret e tyre, si dhe vet Jezusin, në mënyrë që t'i mbanin fëmijët larg tij, sepse ai mund të zbulonte të vërtetat e fshehura. Sidoqoftë, ky tekst nga Kurani konfirmon se Krishti mund të shohë edhe përmes mureve! Sipas Muhamedit, ai zotëronte "sy me rreze X". Në Ungjillin e Gjonit mund të lexojmë që Jezusi shihte brenda të gjithë njerëzve. Ai nuk kishte nevojë për informacion rreth askujt, "sepse ai e dinte se çfarë ishte brenda çdo njeriu". (Gjoni 2: 24-25)

Në këtë varg Kurani dëshmon gjithëdijen e 'Isait, por nxjerr përfundime të gabuara prej tij. Nuk është ushqimi i ngrënë në fshehtësi, as thesaret e fshehura që Jezusi i zbulon me sytë e Tij si Shpengues. Ai zbulon mëkate të fshehura dhe njeh dëshirën e individit për drejtësi, pastërti dhe të vërtetën. Ai dëshiron të shpëtojë, pastrojë dhe rinovojë të gjithë dhe nuk dëshiron të vërë dorë mbi pasuritë e tyre.

Muhamedi vuajti nga rritja e tensionit midis refugjatëve që kishin ardhur me të nga Meka dhe banorët origjinal të Medinës. Emigrantët nga Meka rrallë gjenin punë, ata nuk zotëronin shtëpi dhe nuk mund të trashëgonin asgjë nga të afërmit. Nga ana tjetër, muslimanët me origjinë Medinite u bënë gjithmonë e më të pasur. Këta të fundit i kishin marrë emigrantët në shtëpitë e tyre dhe kishin premtuar se do të kujdeseshin për ta si vëllezër të gjakut. Por dëshira dhe realiteti ishin shumë larg. Populli vendas hëngri ushqim më të mirë kur refugjatët ishin jashtë dhe pronarët e shtëpive i fshehën pasuritë e tyre nga sytë e azilkërkuesve. Muhamedi dëgjoi për këtë sjellje dhe do të dëshironte të vinte duart mbi thesaret e fshehura. Kështu që ai tha: "Kur ‘Isai do të vijë përsëri ai do t'ju tregojë se çfarë hani në fshehtësi dhe çfarë fshihni në shtëpitë tuaja, sepse ai mund të shohë përmes të gjithëve ju".

Duhet ta meditojmë këtë dëshmi nga Kurani dhe, kur u japim këshilla shpirtërore muslimanëve, t'i ndërgjegjësojmë se të gjithë duhet të testohemi dhe të zbulohemi nga dashuria e Jezu Krishtit dhe nga e vërteta e Tij vazhdimisht! Paratë dhe pronat e fshehura të të gjithë të krishterëve do të ishin të mjaftueshme për të ungjillizuar të gjithë botën, nëse individët do të prekeshin për të ndarë një pjesë të thesareve të tyre.

5.11 -- Tryeza nga qielli

Në Suran al-Ma'ida (5: 112-115) mund të gjejmë një jehonë të ushqyerjes së 5,000 nga Krishti në një formë islamike. Ne do ta përkthejmë këtë tekst fjalë për fjalë, me qëllim që mënyra e të menduarit të Muhamedit dhe qëndrimi i muslimanëve të tij të mund të kuptohet si një bazë për bisedat tona me ta:

112 Dishepujt thanë: "O ‘Isa, Biri i Marisë! A mundet Zoti yt të dërgojë për ne një tryezë ushqimesh nga qielli?"
Ai u përgjigj (atyre), "Kini frikë nga Allahu nëse jeni besimtarë!"

113 Por ata thanë: "Ne duam të hamë prej saj në mënyrë që zemrat tona të qetësohen dhe ne mund të dimë se ti ke zbuluar të vërtetën për ne, dhe ne do të jemi dëshmitarë okularë të saj (d.m.th. tryezës).

114 Atëherë 'Isai, djali i Marisë tha: "Allahumma (Elohim), Zoti ynë! Dërgo mbi ne një tryezë ushqimore nga parajsa, në mënyrë që të jetë një festë për ne, për të parin dhe të fundit midis nesh, dhe një shenjë prej teje! Dhe siguro (për nevojat tona të përditshme)! Ti je më i miri nga të gjithë ofruesit".

115 Allahu iu përgjigj: "Me të vërtetë, unë tashmë po e dërgoj atë (tryezën e ushqimit) për ju. Por nëse dikush prej jush ende nuk beson më pas, unë do ta ndëshkoj atë tmerrësisht, si nuk kam ndëshkuar askënd tjetër në botë!

Mbi këtë histori imagjinare për të ushqyerit e 5,000 ne komentojmë si më poshtë:

● Disa herë Muhamedi dalloi midis të krishterëve sipas pjekurisë së tyre dhe i quajti ata dishepuj (fillestarë), ndihmës ose luftëtarë entuziastë, besimtarë lutës, muslimanë, ndjekës dhe dëshmitarë (āl 'Imran 3: 52-53). Në rrëfimin për tryezën nga parajsa 'Isai u flet dishepujve si fillestarë.

● Në Kuran, vet ‘Isai nuk konsiderohet të jetë "Zoti", por Allahu është Zoti i Tij. 'Isai gjithmonë është në dispozicion të tij.

● Pasi 'Isai kishte mbajtur një predikim të gjatë në shkretëtirë dishepujt i mori uria. Ata nuk pritën me durim derisa 'Isai të siguronte ushqim për ta, por 'e tunduan' atë dhe vunë në dyshim gjithëfuqinë e Allahut, nëse ai do të ishte në gjendje t'i ndihmonte ata. Ata me të vërtetë nuk besuan në dashurinë e tij të kujdesshme, por donin ta vinin në provë.

● 'Isai nuk i sfidoi dishepujt e tij të besonin, por të druanin Allahun. Dashuria për Perëndinë dhe besimi në kujdesin e tij nuk janë temat kryesore në Islamizëm, përkundrazi nënshtrimi total ndaj Allahut dhe frika me respekt të thellë për Të.

● Muslimanët nuk kanë asnjë siguri për shpengimin dhe nuk kanë paqe të brendshme sepse nuk ka Frymë të Shenjtë në këtë fe. Fryma e të Shenjtë konsiderohet të jetë Xhibrili (Gabrieli), kështu që muslimanët shpesh kërkojnë prova thelbësore për besimin e tyre. Ata donin të ishin dëshmitarë okularë të tryezës, jo të veprës së ‘Isait. Tryeza dhe ajo që ishte në të ishin thelbësore për pritjet e tyre.

● Çuditërisht, Biri i Marisë nuk iu lut Allahut, por Allahumma (Elohim). Ky emër për Muhamedin dukej se ishte çelësi i lutjeve të dobishme që mund të merrte përgjigje shpejt. Elohim është forma shumëse e Allahut dhe përmban mundësinë e unitetit të Trinisë së Shenjtë. Në Kuran 'Isai e quan Perëndinë e Dhjatës së Vjetër "Perëndi (Allahumma) Zotin tonë". Kjo është në kundërshtim me atë që "Zoti" i zbuloi Moisiut kur tha: "Unë jam Zoti Perëndia juaj!" Muhamedi u përpoq të islamizonte Perëndinë e Dhjatës së Vjetër.

● 'Isai në Kuran e quajti tryezën nga qielli një festë të veçantë për të gjithë, për më të voglin dhe më të madhin e dishepujve të Krishtit në mënyrë të barabartë. Ndoshta Muhamedi në imagjinatën e tij përzjeu tryezën e darkës së Zotit me ushqyerjen e 5,000 si një të vetme. Ai e quajti këtë gosti nga parajsa një shenjë të mrekullueshme. Sura e pestë e Kuranit në përputhje me rrethanat quhet "Gostia" (al-Ma'ida).

● Biri i Marisë gjithashtu i kërkoi Allahut që t'u sigurojë ndjekësve të tij rregullisht të gjithë ushqimin e nevojshëm. Në Islamizëm besimi do të thotë biznes (Sura Fatir 35: 29-30) dhe duhet të rezultojë në sukses konkret. Allahu nuk është baba, por një sulltan që u siguron me bujari muslimanëve të tij - nëse dëshiron.

● Allahu menjëherë e miratoi lutjen e ‘Isait, e cila është e jashtëzakonshme në Islamizëm. Ndërsa 'Isai ishte akoma duke u lutur, Allahu menjëherë filloi ta dërgonte tryezën qiellore tek dishepujt e uritur të ‘Isait.

●Efekti anësor i Mrekullisë së ‘Isait, megjithatë, është i tmerrshëm. Allahu kërcënon çdo jobesimtar skeptik midis dishepujve të tij me më të tmerrshmit nga të gjitha dënimet që ai do të shkaktonte në këtë botë dhe në tjetrën. Ky kërcënim u drejtohet gjithashtu muslimanëve (!) përveç nëse besojnë në mrekullitë e 'Isait siç janë shkruar në Kuran.

● Komentuesit e Kuranit diskutojnë më shumë larminë e ushqimit në tryezë sesa natyrën e atij që siguroi dhuratat qiellore. Muslimanët do të donin të dinin nëse vera, derri dhe ushqime të tjera të ndaluara po i prisnin në parajsë, megjithatë harruan atë që i zbriti këto ushqime nga parajsa. Shumica e tyre nuk e kuptojnë se edhe në Islamizëm djali i Marisë ka privilegjin të ndërmjetësojë për ndjekësit e tij.

● Kur u thoni muslimanëve se Jezusi kishte vetëm pesë bukë dhe dy peshq në duar për të ushqyer 5,000, mund të shihni fytyra të zhgënjyera, sepse buka dhe peshqit nuk konsiderohen si ushqim i veçantë i parajsës.

● Por ju mund të frymëzoni dëgjuesit tuaj me mendimin se Jezusi falënderoi për atë pak që kishte në duart e tij dhe se atëherë, përmes falënderimit të tij, u bë një sasi e madhe ushqimi. Atëherë mund t'u shpjegoni muslimanëve se marrja e ushqimit dhe parave nuk është prova e së vërtetës, por besimi me falënderime paraprake do të sjellë bekim për shumë njerëz.

● Ne e dimë se vet Jezusi është qendra e kësaj mrekullie, më shumë sesa shumëzimi i bukës. Zoti ynë na siguron se Ai u jep bukë të përditshme të gjithë atyre që e ndjekin atë, besojini Atij dhe falënderojeni paraprakisht për sigurimin e tij. Kjo bie ndesh me ato që mëson Kurani. Hiri biblik i Perëndisë At mund të zhvendosë konceptin e një sulltani arbitrar që shpëton ose mashtron këdo që dëshiron.

● Mesazhi i jashtëzakonshëm i kësaj mrekullie të Krishtit në Kuran është prova që ai është ndërmjetësi i vetëmStrong midis Perëndisë dhe njerëzve. Ai është qendra sekrete në këtë mrekulli të madhe që çdo musliman mund ta kuptojë nëse është i gatshëm. Lutja në emër të Krishtit është bërë e mundur edhe për muslimanët. Krishti e ka hapur derën për te Perëndia për ne. Nuk ka asnjë mënyrë për tek Ati, përveçse përmes tij. "Sepse në fakt një është Perëndia dhe një i vetëm është ndërmjetësi midis Perëndisë dhe njerëzve, Krishti Jezus njeri" (1 Tim. 2: 5, Sura al-Anbiya '21:28).

5.12 -- 'Isai Ligjvënësi Hyjnor

Në Kuran gjejmë disa pasazhe që dëshmojnë për autoritetin e Krishtit mbi Toranë. Dy nga këto pasazhe e quajnë qëndrimin dhe trajtimin e tij të shkrimeve të Dhjatës së Vjetër një shenjë dhe një dëshmi të misionit të tij hyjnor (Suras āl 'Imran 3: 50-51; al-Ma'ida 5: 46-47; al-Zukhruf 43:63). Pikat e mëposhtme të kësaj mrekullie ligjore duhet të merren parasysh:

● Allahu e dërgoi Krishtin në botë për të konfirmuar pagabueshmërinë e Torasë. Pse atëherë muslimanët këmbëngulin vazhdimisht se Toraja është falsifikuar? Vet Kurani e mohon këtë pohim disa herë. Për më tepër, Krishti është fjala e Allahut të personalizuar dhe kështu përfaqëson Toranë në jetën e tij (Suras āl 'Imran 3:50; al-Ma'ida 5:46 et al.)

● Vet Allahu ia mësoi djalit të Marisë - para se të lindte - Toranë, Proverbat e Solomonit, Ungjillin dhe librin origjinal me të gjitha parapërfytyrimet e tij (Sura āl 'Imran 3:48). Prandaj 'Isai ishte në gjendje të vinte te bijtë e Izraelit me mençuri hyjnore dhe t'u shpjegonte atyre të gjitha çështjet e pazgjidhura të ligjit, duke hequr kështu arsyen e ndarjeve të tyre.

● Duke pasur parasysh Kuranin, Krishti zotëroi autoritetin për të ndryshuar dhe shfuqizuar disa urdhërime të Allahut në Tora dhe për të çliruar ndjekësit e tij prej tyre. Prandaj në Islamizëm 'Isai është një ligjvënës. Ai nuk është nën ligj si një ekzekutiv. Kjo do të thotë më shumë se një mrekulli për muslimanët, sepse për ta vetëm Allahu është ligjvënësi dhe zbuluesi i ligjit. Sipas Kuranit Krishti e zotëronte këtë funksion hyjnor sepse ai vet ishte mishërimi i Fjalës së Allahut në mish. Ai është e vërteta dhe ligji hyjnor personalisht (Gjoni 13:34; Wee Suras Maryam 19:21; al-Anbiya '21:91; al-Mu'minun 23:50 dhe të tjerët).

Në këto vargje të Kuranit ne dëgjojmë një jehonë islamike për zbulesën e Jezusit, "Mos mendoni se unë kam ardhur për të shfuqizuar ligjin ose profetët; unë nuk kam ardhur për t'i shfuqizuar, por për t'i përmbushur ato". (Mateu 5: 17-18) Ai gjithashtu shpjegoi, "U ishte thënë njerëzve më parë ... por unë po ju them!" (Mateu 5: 21-48) "Nuk është ajo që hyn në gojën e njeriut që e bën atë të papastër, por ajo që del nga goja e tij, është ajo që e bën atë të papastër". (Mateu 15: 11.16-20)

Muhamedi mund të ketë dëgjuar për këto parime revolucionare që mësoi Krishti, por nuk i kuptoi ato si përmbushje të ligjit, por si heqjen e disa pengesave të ligjit për dishepujt e tij. Në një mënyrë befasuese ai ia ngarkon 'Isait këtë të drejtë hyjnore për të shfuqizuar ligjet dhe për të imponuar të reja si i Dërguari i Allahut.

● Pavarësisht nga të gjitha ndryshimet e ligjit nga Biri i Marisë, ai konfirmon thelbin e adhurimit islamik: "Frika nga Allahu!" Islamizmi nuk drejtohet nga dashuria e Perëndisë për njerëzit, as nga dashuria e tyre për Të. Nuk ka atësi të Perëndisë dhe asnjë dëshirë për të shpëtuar të gjithë njerëzit, por vetëm fuqia, gjithëfuqia dhe sovraniteti i shenjtë i Allahut, i cili, si diktator, nuk mund të merret në pyetje dhe as të bëhet përgjegjës për asgjë. Muslimanët vetëm mund të përgjunjen para tij dhe ta adhurojnë atë në respekt të thellë me frikë.

● Një nënshtrim i ngjashëm duhet t'i ofrohet çdo të Dërguari nga Allahu. Në Kuran, djali i Marisë kërkon dy herë nga të gjithë hebrenjtë, të krishterët dhe muslimanët: "M’u bindni!" (Suras āl 'Imran 3:50; al-Zukhruf 43:63). Kjo fjali e kthen Islamizmin plotësisht përmbys! Të gjithë do ta nderojnë Krishtin Jezus, t’i përkushtohen atij dhe do t'i mbajnë në mënyrë të përpiktë urdhërimet e Tij, ashtu si ata kanë frikë nga Allahu! Islamizmi nuk mëson, "Besoni në hirin e Allahut, ose pranoni faljen e Krishtit ose duajeni Atë sepse ai ju deshi i pari", por ‘Isai përkundrazi kërkon bindje besimi dhe nënshtrimin e pakushtëzuar nën autoritetin e tij. Kushdo që kupton këtë urdhërim Kuranor mund të gjejë në të një metodë të përshtatshme për ungjillizimin e muslimanëve. Një musliman duhet së pari të mësojë ligjin e Krishtit, përpara se t'i mësohet hiri i tij shpëtues. Së pari duhet të studiojmë me të 510 urdhërimet e Krishtit në katër Ungjijtë dhe t'i krahasojmë ato me 613 urdhërimet e Moisiut në Tora. Atëherë ne duhet të jetojmë sipas ligjit të Jezusit si shembuj të vërtetë dhe të rrëfejmë para një muslimani se ne nuk jemi aspak duke i përmbushur plotësisht urdhërimet e tij dhe prandaj duhet të kërkojmë falje çdo ditë. Një musliman duhet të pranojë se është e pamundur të përmbushësh vet ligjin e Krishtit sepse Ai na urdhëron, "Jini të përsosur ... pasi Ati juaj Qiellor është i përsosur!" (Mateu 5:48) dhe "Duajeni njëri -tjetrin, siç ju kam dashur unë". (Gjoni 13:34) Atëherë ai mund të kuptojë se askush nuk mund ta përmbushë vet ligjin e Krishtit, por ka nevojë për faljen e Jezusit dhe shpëtimit të tij çdo ditë. Hiri i Krishtit Jezus është mënyra e vetme për tek Ati (Gjoni 3:16; 14: 6).

● Muhamedi ndaloi shpejt idetë dhe përfundimet e tilla kritike duke e bërë Krishtin Jezus të thotë: "Allahu është Zoti im dhe Zoti juaj. Adhuroni Atë, ky është shërbimi i duhur". Ai nuk e lë 'Isain në Kuran të thotë: "Unë do të ngjitem te Ati im dhe Ati juaj, te Perëndia im dhe Perëndia juaj!" Jo, Muhamedi e vendosi 'Isain nën fuqinë dhe autoritetin e Allahut. Muhamedi nuk ishte kurrë i përgatitur të pranonte se Krishti Jezus është Vet Zoti për lavdinë e Perëndisë Atit të Tij. Ndërsa pranoi disa parime thelbësore të besimit të krishterë, ai më në fund hodhi poshtë thelbin e tij dhe e bëri Birin e Marisë një skllav të Allahut, i cili do t'i çonte ndjekësit e tij në parajsë përmes "rrugës së gjerë" të ligjit islamik.

Përkundër këtyre pajisjeve islamike, Muhamedi e ka konfirmuar Krishtin Jezus si një ligjvënës hyjnor që ka të drejtë të kërkojë bindje të pakushtëzuar nga ndjekësit e tij dhe të të gjithë njerëzve. Ne duhet t'i bëjmë të gjithë kërkuesit muslimanë të vetëdijshëm për këtë mesazh Kuranor dhe t'i ndihmojmë ata - përmes një zbërthimi shpirtëror të krenarisë së tyre - të pranojnë hirin e Krishtit në dispozicion edhe për ta.

5.13 -- Krishti rinovon ndjekësit e tij

Në Kuran ka disa vargje që përshkruajnë karakterin e të krishterëve në një mënyrë pozitive. Nga dëshmitë e Muhamedit dikush mund të pranojë se djali i Marisë ishte në gjendje të ndryshonte arrogantin në të përulur dhe egoistët në shërbëtorë të mëshirshëm. Kjo është mrekullia më e madhe që Krishti bëri sipas librit të muslimanëve. Ky ndryshim nuk ndodhi vetëm një herë, por ndodh çdo ditë, atëherë dhe tani. Të krishterët përshkruhen më shumë se 50 herë në Kuran. Disa nga këto vargje nuk janë shkruar vetëm për të krishterët, por edhe për hebrenjtë (Suras āl 'Imran 3: 55.113-114.199; al-Ma'ida 5: 65-68; al-An'am 6:90; al-Hadid 57:27; al-Saff 61:14 et al.).

Në Suran āl 'Imran lexojmë vlerësimin e Muhamedit për një delegacion të krishterë nga Jemeni i Veriut (Wadi Nadjran), i cili diskutoi besimin me të në Medinë për tri ditë. Ai u përpoq t'i fitonte këta të krishterë te Islamizmi dhe t'i lejojë Allahut t’i thoshte 'Isait,
"Unë do t'i vendos ata që të ndjekin mbi jobesimtarët deri në ditën e ringjalljes ". (Sura Āl 'Imran 3:55)

Muhamedi dhe muslimanët e tij u mahnitën nga delegacioni i veshur mirë i 60 burrave nga të krishterët në Jemenin e Veriut. Muhamedi mendoi se kultura e tyre ishte më e lartë se e tija, por donte t'i tërhiqte ata në Islamizëm. Ai vuri re epërsinë dhe mbizotërimin e tyre ekonomik mbi idhujtarët dhe animistët. Por, me siguri, në negociatat e tij ai nuk zbuloi mendimin e tij të vërtetë, domethënë që muslimanët janë, natyrisht, në një nivel shumë më të lartë se të krishterët.

Në të njëjtën sura lexojmë për skllevërit dhe punëtorët që u takuan natën për të lexuar Biblën së bashku dhe për të adhuruar Zotin e tyre me përgjunjëzim. Këta ndoshta ishin të krishterë ortodoksë, sepse asnjë kishë tjetër, madje as hebrenjtë, nuk përgjunjen në shërbimet e tyre. Muhamedi pranoi se ata e mbanin besëlidhjen e tyre me Perëndinë dhe se jeta e tyre ishte në përputhje me besimin e tyre. Ai i quajti ata "të mirët" të cilët do të shpërbleheshin nga Allahu (Sura āl 'Imran 3: 113-114). Çfarë dëshmie e shkëlqyeshme për të krishterët e tiranizuar në Hidjaz!

Sipas Suras āl 'Imran Muhamedi gjithashtu u takua me të krishterë që ishin të përulur dhe modestë dhe që cituan vargje nga Bibla pa kërkuar para, në kontrast me Judenjtë në Medinë, të cilët zakonisht i thanë atij vetëm diçka nga Mishna ose Talmudi kur ai për herë të parë bleu mallra prej tyre (āl' Imran 3: 199). Disa herë, të krishterët, sipas Kuranit, u përpoqën të ungjillëzojnë Muhamedin, por më kot.

Në Suren al-Ma'idah është tërhequr një linjë ndarëse midis hebrenjve dhe të krishterëve. Allahu supozohet se i ka zbuluar Muhamedit:
"Ju me siguri do të zbuloni se ata që ju kundërshtojnë (besimtarët muslimanë) me armiqësi më të rëndë janë Judenjtë dhe idhujtarët. Ju gjithashtu do të zbuloni se ata që (ju kundërshtojnë, por) kanë simpatinë më të madhe me besimtarët (muslimanët) janë ata që e quajnë veten të krishterë (Nasara), sepse ata kanë priftërinj dhe murgj midis tyre dhe (sepse) ata nuk janë arrogant (fjalë për fjalë: Ata nuk e bëjnë veten të shkëlqyeshëm). " (Sura al-Ma'ida 5:82)

Muhamedi njohu përulësinë e Krishtit në ndjekësit e tij, të cilët nuk u përpoqën ta bënin veten të shkëlqyeshëm. Në të njëjtën kohë Muhamedi e kuptoi që kjo cilësi nuk vinte nga brenda vetes, por vinte nga udhëheqësit e tyre shpirtërorë. Ky varg ofron një njohje mahnitëse të përulësisë së të krishterëve në ditët e Muhamedit.

Në Suran al-Hadith mund të lexoni një analizë të thellë të të krishterëve. Muhamedi lejon Allahun t’i zbulojë,
"Më në fund, ne lejuam që 'Isai, Biri i Marisë, të ndiqte (lajmëtarët tanë të mëparshëm) dhe i dhamë ungjillin dhe i futëm në zemrat e atyre që e ndjekin atë me dashuri, mëshirë dhe monastizëm." (Suren al-Hadid 57:27)

Muhamedi dalloi midis llojeve të ndryshme të të krishterëve: Ai i njohu kërkuesit si dishepuj; Luftëtarët entuziastë dhe ndihmësit që ishin të gatshëm të sulmonin në betejë për doktrinën e re; besimtarët e vetëdijshëm dhe adhuruesit e lutjes që u përpoqën të jetonin sipas bindjes së tyre; 'muslimanët' origjinal që iu përkushtuan Allahut dhe të Dërguarit të Tij (Krishtit) dhe iu dorëzuan atij pa kushte; pasuesit e tij që u përpoqën të imitonin zotërinë e tyre dhe shkuan me të përmes të mirave dhe të këqijave; dhe dëshmitarët okularë të veprave të tij që ishin të përgatitur të vdisnin për dëshminë e tyre. Ata i kërkuan 'Isait vetëm një gjë, që ai të shkruante emrat e tyre në Librin e Jetës në Parajsë (Sura āl' Imran 3: 52-53).

Sipas Muhamedit, jo të gjithë të krishterët marrin pjesë në sekretin e mrekullisë më të madhe që bëri Krishti - përveç ndjekësve të tij! Muhamedi mendoi se Allahu personalisht bëri një mrekulli me ta. Ai futi diçka në zemrat e tyre që askush tjetër nuk e zotëronte: keqardhje dhe mëshirë, madje edhe për armiqtë e tyre! Kur Muhamedi mendoi për origjinën e kësaj dhuntie shpirtërore, ai nuk gjeti ndonjë burim tjetër për të, përveç Ungjillit, i frymëzuar nga Allahu në 'Isain. Muhamedi besonte se keqardhja dhe mëshira në zemrat e ndjekësve të Krishtit dolën nga ky libër. Por Ai nuk e njohu fuqinë e Frymës së Shenjtë për të cilën Pali shkruan: "Dashuria e Zotit është derdhur në zemrat tona nga Fryma e Shenjtë që na dha". (Romakëve 5: 5)

Muhamedi u ndje pozitivisht për të krishterët e mirëfilltë. Jo vetëm që ai e njihte Waraqa b. Naufal, kushëririn e gruas së tij të parë Khadidja, plaku i nderuar i një grupi biblik në shtëpi në Mekë, por ai gjithashtu përjetoi që 83 muslimanë gjetën strehim me të krishterët në Abisini kur persekutimi i muslimanëve në Mekë u bë i padurueshëm. Sjellja e të krishterëve abisinas i dha formë imazhit të të krishterëve në Kuran më shumë sesa ne dyshojmë. Sidoqoftë, abisinasit nuk arritën të ungjillizojnë refugjatët muslimanë. Kur muslimanët u kthyen në Medinë pasi Islamizmi ishte forcuar, 230 Etiopasit kishin pranuar Islamizmin, por vetëm një musliman atje ishte bërë i krishterë. Ai vdiq menjëherë pas konvertimit të tij (ndoshta një vdekje e dhunshme).

Në Suran al-Saff të krishterët quhen ndihmës dhe bashkëpuntorë të Allahut kur u betuan të jenë besnikë ndaj ‘Isait në gjyqet e tij dhe ishin të përgatitur të luftojnë për të. Allahu i siguroi ata për fitoren ndaj armiqve të tyre (Sura al-Saff 61:14).

Kur i lexoni këto vargje në Kuran, zbuloni se Muhamedi vuri re se 'Isai kishte ndryshuar ndjekësit e tij në imazhin e tij. Ata i donin armiqtë e tyre, i bekuan ata që i mallkuan dhe u bënë mirë atyre që i fyen dhe i përndoqën ata (Mateu 5:44). Ata ishin të përulur dhe të butë, jo të babëzitur, por u lutën në mbledhjet e tyre, edhe natën nëse ishte e nevojshme. Libri i tyre ishte qendra dhe burimi i adhurimit të tyre. Këta të krishterë, të përshkruar në Kuran, zakonisht nuk ishin të huaj, por arabë nga veriu, jugu dhe perëndimi i Gadishullit Arabik. Krishti kreu mrekullinë e Tij më të madhe në ta: ata jetuan sipas asaj që besuan dhe ishin bërë një krijesë e re me anë të hirit të Shpëtimtarit të tyre. Sot ish muslimanët e gjejnë identitetin e tyre të ri si të krishterë biblikë të përshkruar në Kuran. Këto vargje mund t'i ndihmojnë ata kur flasin me të afërmit e tyre islamikë.

5.14 -- Ayatollahu i vërtetë

Dy herë e gjejmë në Kuran se Krishti Jezus dhe nëna e tij janë shenja të shkëlqyera të bëra nga Allahu (Suras al-Anbiya '21:91; al-Mu'minun 23:50). Një herë zbulohet se vet Krishti është një shenjë për njerëzit dhe një mëshirë e Allahut (Sura Maryam 19:21). Këto tre vargje konfirmojnë misterin e Krishtit në Kuran dhe përmbledhin thelbin e të gjitha mrekullive të Tij. Qëllimi nuk janë mrekullitë e tij në vetvete, por zbulimi e atij, që i ka kryer këto mrekulli.

Në arabisht fjala për shenjë është ayatun që do të thotë edhe mrekulli. Lexuar së bashku me fjalën Allah këto dy fjalë përbëjnë titullin e nderit Ayatollah! Krishti Jezus është shenja e mrekullueshme e Allahut! Teksti në Kuran zgjeron kuptimin e kësaj fjale dhe tregon qëllimin e tij: për njerëzit! Të gjithë duhet të shohin gjithëfuqinë dhe dashurinë e Allahut në Birin e Marisë. Asnjë profet tjetër, mbret ose prift nuk e mban këtë titull nderi sipas Kuranit, madje as Muhamedi. Krishti është mrekullia e vetme e Allahut që duhet të njohin të gjithë njerëzit. Të gjithë Ayatollahët e tjerë morën titujt e tyre vetëm nga njerëzit.

Kur pyesim pse Biri i Marisë është shenja më e madhe e Allahut në Kuran, e gjejmë përgjigjen në besimin islam se Allahu krijoi Krishtin tek Maria vetëm përmes Fjalës së Tij, pa pjesëmarrjen e një babai njerëzor. Allahu i dha frymë shpirtit të tij në trupin e saj. Prandaj Krishti nuk është vetëm një burrë nga një grua, por, sipas Kuranit, gjithashtu një frymë nga Allahu në trupin e një burri. 'Isai ekzistonte me Allahun edhe para se të lindte. Pas ngjitjes së tij ai u kthye te Allahu me trup, shpirt dhe frymë. Sot, Jezusi jeton me Allahun. Muhamedi ka vdekur. Krishti Jezus është njeriu i vetëm që mund të quhet "Fryma e Allahut" dhe "Fjala e Tij e mishëruar". Prandaj Krishti është shenja e vetme shqisore e Allahut për të gjithë njerëzit.

Nga kjo cilësi e dyfishtë - duke qenë një njeri i vërtetë dhe një frymë e vërtetë nga Allahu - të gjitha shenjat dhe mrekullitë e tij ndodhën, sipas Kuranit:

● Ai është fjala mishëruar e Allahut. Ai mund të fliste madje si një fëmijë i porsalindur në djep.
● Ai është një krijues me një frymë që jep jetë-me lejen e Allahut!
● Ai është plot mëshirë për të sëmurët dhe të mjerët. Ai shëroi të gjithë ata që erdhën tek ai.
● Ai është mjeku më i mirë në botë - me lejen e Allahut!
● Ai është fituesi mbi vdekjen, sepse ai ngriti të vdekurit - me lejen e Allahut!
● Ai është i gjithëdijshëm, sepse "sytë e tij me rreze X" mund të shohin përmes të gjithëve dhe gjithçkaje.
● Ai ka të drejtën të ndërmjetësojë si ndërmjetës midis Allahut dhe ndjekësve tëTij.
● Ai e zbriti ushqimin nga Parajsa për ta dhe u siguron atyre bukën e tyre të përditshme!
● Ai është një ligjvënës dhe ka konfirmuar pagabueshmërinë e Torasë. Ai ndryshoi ligjet hyjnore dhe vendosi urdhra të reja.
● Ai ka të drejtë të kërkojë bindjen e besimit nga të gjithë njerëzit, përfshirë muslimanët.
● Ai i ndryshoi personat egoistë në ndjekësit e tij dhe i mbushi me dashuri dhe përulësi.

Këto shenja në Kuran janë si një pasqyrë që reflektojnë atributet dhe cilësitë e 'Isait, Birit të Marisë. Ato tregojnë se ai është mrekullia e të gjitha mrekullive.

Jezusi biblik mund të dallohet vazhdimisht në vargjet e Kuranit. Muhamedi përfshiu pjesën më të madhe të besimit të krishterë atje për ta paraqitur Kuranin e tij si të krahasueshëm me ungjillin, në mënyrë që të krishterët të joshen për të pranuar Islamizmin. Ai jo gjithmonë e zbuloi refuzimin e tij për hyjninë e Krishtit, as se ai kishte hedhur poshtë kryqëzimin e Jezusit. Ai e pranoi 'Isain si përmbushësin e mëshirshëm të mrekullive, mjekun, ngritësin e të vdekurve dhe ligjvënësin për të tërhequr të krishterët në Islamizëm.

Prandaj, ne kemi të drejtë të marrim dëshminë e shtrembëruar të të krishterëve nga Kurani dhe ta vendosim atë në kontekstin e duhur të të gjithë ungjillit, si e vërteta e vetme dhe rruga për paqe me Perëndinë. Qëllimi nuk është vetëm të tregojë ligjin dhe hirin, urdhërimet dhe bindjen në besim, por të vizatojmë imazhin e Krishtit të vërtetë para syve të muslimanëve, në mënyrë që ata të mund ta shohin Atë, ta duan Atë, të besojnë në Të, të kapen pas Tij, të marrin jetën e Tij të përjetshme dhe të mbajnë Frymën e Tij të shenjtë.

Për këtë, Jezusi e quan veten drita e botës, buka e jetës, rruga e vetme, e vërteta e përhershme, bariu i mirë, hardhia e vërtetë, ringjallja dhe jeta, mbreti (me kurorën e gjembave), i pari dhe i fundit. Fjala "Unë jam ..." e Jezusit në Ungjill mund të ndriçojë një musliman në kërkim për të kuptuar se Jezusi nuk është vetëm një bërës i mrekullive, por vet dashuria e Perëndisë dhe shenjtëria e Tij personalisht.

5.15 -- PYETËSOR

I dashur lexues!

Nëse e ke studiuar me kujdes këtë libërth, mund t’i përgjigjesh lehtësisht pyetjeve të mëposhtme. Kushdo që i përgjigjet saktësisht 90% të të gjitha pyetjeve në tetë libërthat e kësaj serie, mund të marrë një çertifikatë nga qendra jonë mbi

Studime të avancuara
në mënyra të dobishme për të zhvilluar biseda me muslimanët rreth Jezu Krishtit

si një inkurajim për shërbimet e tij/saj të ardhshme për Krishtin.

1. Sa mrekulli të Moisiut përmend Kurani? Cilat janë karakteristikat dhe qëllimet e tyre?
2. Sa shpesh mund të lexojmë për provat (bayyinaat) e Krishtit në Kuran? Cilat janë karakteristikat dhe qëllimet e tyre?
3. Kush është Fryma e Shenjtë që sipas Kuranit e forcoi Krishtin për të kryer mrekullitë e Tij? (Suras al-Baqara 2:87, 253; al-Ma'ida 5: 110 et al.)
4. Si u përpoq Muhamedi të forcojë pozicionin e tij si profet me dëshmitë e Krishtit? (Sura al-Saff 61: 6)
5. Sa shpesh e përdori Muhamedi termin shenjë (Aayat) për mrekullitë e Krishtit në Kuran? Ku mund të lexojmë në Ungjijtë të njëjtin term për mrekullitë e Krishtit? Si ndryshon kuptimi i kësaj fjale në të dy librat?
6. Pse Jezusi e konsideroi dëshirën e zjarrtë për të parë mrekullitë si mosbesim ose si një akt tundimi ndaj Perëndisë sipas Ungjillit?
7. Nga cilat burime dëgjoi Muhamedi për legjendën që ‘Isai i porsalindur foli menjëherë pas lindjes së tij? Pse Muhamedi toleroi dhe besoi një histori të tillë përrallash?
8. Si e vërteton përfshirja e kësaj legjende për 'Isain në Zbulesën Kuranore të Allahut se Muhamedi nuk ishte profet i vërtetë?
9. Cilat janë përmbajtjet e diskutueshme dhe fantastike të fjalimit të parë të Krishtit në Kuran? (Sura Maryam 19: 24-26)
10. Si e imagjinoi Muhamedi krijimin e një zogu nga djali 'Isa?
11. Pse shprehja "Unë krijoj" në përshkrimin kuranor të kësaj mrekullie nga Biri i Marisë është e rëndësishme në bisedat tona me muslimanët?
12. Çfarë mund të konstatojmë nga 'Isai që fryn frymë në një zog prej argjile dhe Kuranit që pohon se zogu më pas u largua? Ku mund të lexojmë në Ungjijtë që Jezusi në të vërtetë frynte frymën tek njerëzit? Cilat ishin rezultatet e ndryshme të frymëdhënies së Krishtit në Kuran dhe tek Ungjijtë?
13. Si u përpoq Muhamedi në Kuran të kufizojë kapacitetin e 'Isait për të kryer mrekullitë e tij? Pse vet Jezui e kufizoi aftësinë e tij për të kryer mrekulli te Gjonin 5:19?
14. Sa njerëzve të verbër iu hapën sytë nga Krishti sipas Kuranit? Dhe si iu hapi praktikisht sytë sipas imagjinatës së Muhamedit?
15. Si është keqkuptuar dhe vlerësuar negativisht lebra në shumë vende në Azi dhe Afrikë?
16. Çfarë përfshin autoriteti i Krishtit në shërimin e lebrozëve?
17. Çfarë zbulon kujdesi i Birit të Marisë për të sëmurët dhe të mjerët në Kuran?
18. Sa persona të vdekur ngriti Krishti nga vdekja dhe i ringjalli sipas Kuranit?
19. Pse Krishti ishte i vetmi person në tokë në gjendje të ngrinte të vdekurit sipas Kuranit?
20. Cilin sekret mund t'u shpjegojmë muslimanëve duke pasur parasysh idenë islamike se Krishti mund të kryente mrekullitë e Tij vetëm me ndihmën e Shpirtit nga Allahu?
21. Si shfaqet ‘Isai në Kuran si i gjithëdijshmi? Si mund ta përdorim sekretin e Jezusit të gjithëdijshëm në bisedat tona me muslimanët?
22. Si e komentoi al-Suyuti në Kuran kur përdori një traditë (Hadith) për Jezusin për të shpjeguar gjithëdijshmërinë e tij?
23. Çfarë ju duket më e rëndësishmja në historinë Kuranore mbi tryezën nga parajsa për ndjekësit e 'Isait?
24. Pse Jezusi u lut "Allahumma" dhe jo "Oh Allah"?
25. Si e konfirmoi Muhamedi që Krishti kishte të drejtë të ndërmjetësonte midis ndjekësve të tij dhe Allahut? Pse i Plotfuqishmi menjëherë iu përgjigj ndërhyrjes së Birit të Marisë?
26. Pse Krishti mund ta ndryshojë ligjin e frymëzuar të Moisiut? Si mund t’u "lejonte" ndjekësve të tij çfarë ishte e ndaluar nga Allahu? A kishte Krishti sipas Kuranit vetëm autoritet ekzekutiv apo edhe legjislativ?
27. Pse 'Isai në Kuran flet shpesh për frikën e Allahut dhe vështirë se flet ndonjëherë për dashurinë e Perëndisë?
28. Çfarë do të thotë për të gjithë muslimanët urdhri kategorik i Krishtit në Kuran "M’u bindni!"? Pse duhet të studiojmë Ligjin e Krishtit për bisedat tona me muslimanët?
29. Si u përpoq Muhamedi me një lojë fjalësh të zbrazte autoritetin e Krishtit dhe të bënte prej tij një musliman që kishte frikë nga Zoti?
30. Cilët tituj dhe emra të ndryshëm shpiku Muhamedi për të përshkruar fazat e ndryshme në pjekurinë e ndjekësve të Krishtit? Pse i quajti ata "muslimanë"?
31. Cilat cilësi unike përdori Muhamedi për të karakterizuar ndjekësit e Krishtit? Nga i dinte ai këto cilësi?
32. Pse shndërrimi i mëkatarëve egoistë në shërbëtorë paqësorë të Zotit është më e madhja nga të gjitha mrekullitë e Krishtit?
33. Pse është ‘Isai në Kuran i vetmi mashkull Ayatollah i emëruar nga Allahu në histori? Çfarë do të thotë ky titull dhe cili titull ekuivalent për Krishtin mund të gjesh në Ungjijtë?
34. Si e shpjegoi dhe thelloi Muhamedi titullin Ayatollah për Krishtin? Çfarë mund të thotë në Islamizëm se Krishti është mëshira e mishëruar e Allahut?
35. Cilët dhjetë tituj dhe cilësi të jashtëzakonshme të Krishtit mund të nxirrni nga mrekullitë e Krishtit në Kuran?
36. Pse Muhamedi përshkroi një pamje jashtëzakonisht pozitive të Krishtit për delegacionin e krishterë që e vizitoi?
37. Si mund t'i përdorim mrekullitë e Krishtit në Kuran si një urë për ungjillin e vërtetë? Çfarë është e domosdoshme për arritjen e këtij qëllimi në shërbimet tuaja praktike midis muslimanëve?

Çdo pjesëmarrësi në këtë pyetësor i lejohet të përdorë çdo libër që ka në dispozicion dhe të pyesë çdo person të besueshëm të njohur për t'iu përgjigjur këtyre pyetjeve. Ne presim përgjigjet tuaja me shkrim duke përfshirë adresën tuaj të plotë në letrën ose në emailin tuaj. Ne i lutemi për ju Jezusit, Zotit të gjallë, që Ai t’ju thërrasë, dërgojë, udhëheqë, forcojë, mbrojë dhe të jetë me ju çdo ditë të jetës suaj!

I juaji në shërbim të Tij,

Abd al-Masih dhe vëllezërit e tij

Dërgoni përgjigjet tuaja në adresën:

GRACE AND TRUTH
P.O.Box 1806
70708 Fellbach
GERMANY
ose me email në adresën::

info@grace-and-truth.net

Mobile device - Print - Top