Previous Chapter -- Next Chapter

3.4. அடிப்படை நம்பிக்கை 4: தீர்க்கதரிசிகளில் நம்பிக்கை

இஸ்லாமியக் கருத்துப்படி, வரலாறு முழுவதும் 144,000 தீர்க்கதரிசிகள் மனிதகுலத்திற்கு அனுப்பப்பட்டதாகக் கூறுகிறது. ஆனால், குர்ஆன் 25 பேரின் பெயர்களை மட்டுமே தெரிவிக்கிறது. ஒவ்வொரு தூதரும் இறைவனிடமிருந்து ஒரு செய்தியைப் பெற்றார், மேலும் ஒரு ஓட்டப்பந்தய ஓட்டக்காரரைப் போல, அவர்களுக்குப் பின்வரும் தூதரின் போதனைகளைப் பின்பற்றுமாறு மக்களை வற்புறுத்தினார். சில தூதர்கள் பைபிளில் குறிப்பிடப்படும் வரலாற்று நபர்கள், ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் பெயர் தெரியாதவர்கள். முகமது நபி இறுதித் தூதராகக் கருதப்படுகிறார், ஈசா அவருக்கு முந்தைய தூதராகக் கருதப்படுகிறார் (எனவே முகமது இஞ்ஜீலைப் பின்பற்றுமாறு அழைப்பு விடுத்தது இதனால்தான்). தீர்க்கதரிசிகள் அடிப்படையில் வழிகாட்டிகளாகச் செயல்பட்டு, மக்களை அல்லாவை வணங்குவதற்கு வழிநடத்தினார்கள்.

இந்த தீர்க்கதரிசிகளில், 315 பேர் தூதர்கள் என்று கருதப்படுகிறார்கள். முன்னர் குறிப்பிட்டது போல், தூதர்கள் என்பவர்கள் இறைவனால் தெய்வீக வேதங்கள் வழங்கப்பட்டதாக முஸ்லீம்கள் நம்பும் தீர்க்கதரிசிகள் ஆவார்கள். எனவே, எல்லா தூதர்களும் தீர்க்கதரிசிகளே ஆனால், எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் தூதர்கள் அல்ல. முகமது நபியின் கூற்றுப்படி, முஸ்லீம்கள் அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளையும் மற்றும் தூதர்களையும் நம்புவதாகக் கூறுகின்றனர்.

முஸ்லீம்கள் அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளும் தவறற்றவர்கள் என்று நம்புகின்றனர், அதாவது அவர்கள் தவறு செய்யவோ பாவம் செய்யவோ மாட்டார்கள் என்று பொருள். ஆனால், இந்த நம்பிக்கை முஸ்லீம்களுக்கு உடனடியாக சிக்கல்களை ஏற்படுத்துகிறது, ஏனென்றால் குர்ஆன் சில தீர்க்கதரிசிகளின் பாவங்கள் என்று தோன்றும் செயல்களை பதிவு செய்கிறது. உதாரணமாக, மோசே கோபத்தில் ஒருவரைக் கொன்றதாகவும், ஆபிரஹாம் பொய் சொன்னதாகவும், தாவீது ராஜா விபச்சாரம் செய்ததாகவும் குர்ஆன் கூறுகிறது. இது அவர்களின் தவறற்ற தன்மையுடன் இந்தப் பாவங்களை எப்படி இணைக்கிறது என்பது குர்ஆன் விளக்கம் அளிக்கவில்லை. மேலும், ஆதாம் மனித இனத்தின் பாவத்திற்கு காரணமாக இருந்தாலும், அவர் பாவம் செய்யாதவர் என்று கருதப்படுகிறார். இதே போல், முகமது நபிக்கு அனைத்து பாவங்களும் மன்னிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது, ஆனால் அவர் தவறு செய்யாத தன்மை கொண்டவர் என்றால், பாவங்களே இல்லாதவருக்கு மன்னிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?

குர்ஆனும் ஹதீஸும் குறிப்பிடும் தீர்க்கதரிசிகள் பற்றிய தெளிவான மற்றும் முழுமையான தகவலை வழங்கவில்லை என்பது இந்த குழப்பத்திற்கான ஒரு காரணம். சில சமயங்களில் இந்த செய்திகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவது போலிருக்கும். இஸ்லாமிய கருத்துக்கள் நிச்சயமாக வரலாற்று ஆவணங்களிலோ அல்லது பைபிளிலோ காணப்படுவதை விட வேறுபட்டவை. உதாரணமாக, மோசே பற்றி குர்ஆன் கூறுகிறது:

பிற இடங்களில்:

குர்ஆன் மோசே இஸ்ரவேலரை எகிப்தில் குடியேற அழைத்ததாகவும், பார்வோன் அவர்களை வெளியேற்றுவதற்கு முயன்றதாகவும், அவர் மூழ்கடிக்கப்பட்ட பிறகு, இஸ்ரவேலர் எகிப்தில் குடியேறினர் என்றும் கூறுகிறது. நிச்சயமாக இது உண்மையான சம்பவத்திற்கு முற்றிலும் மாறானது, எந்த யூத வரலாற்று ஆசிரியரும் இதைப் பதிவு செய்யவில்லை, எந்த யூதரும் இதை நம்பவில்லை. மோசே இஸ்ரவேலை எகிப்து தேசத்திலிருந்து வெளியே அழைத்து வரவே வந்தார், அவர்களை அங்கு குடியேற்ற வேண்டியதில்லை. மேலும், பார்வோன் இஸ்ரவேலரை அடிமைப்படுத்த விரும்பினானே அன்றி, அவர்களை எகிப்திலிருந்து வெளியேற்ற விரும்பவில்லை.

“உலு அல்-அஜம்” (உறுதியான மனம் கொண்டவர்கள்) என்று அழைக்கப்படும் ஐந்து தீர்க்கதரிசிகள் இருப்பதாக முஸ்லீம்கள் நம்புகின்றனர்:

அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளையும் நம்பி அவர்களை மதிக்க வேண்டும் என்று முஸ்லீம்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப்படுகிறது, ஆனால் சில ஹதீஸ்கள் வேறு கருத்தை முன்வைக்கின்றன. குர்ஆன் சொல்லுகிறது:

என்றாலும், பெரும்பாலும் முஹம்மதை உயர்வாகக் காட்டுவதற்காக - பல ஹதீஸ்கள் உண்மையில் தூதர்கள் இடையே வேறுபாடுகளைக் காட்டுகின்றன - இது குர்ஆனுடன் முரண்படுவது போல் தோன்றுகிறது. உதாரணமாக, முகமது நபி தன்னைப் பற்றி இவ்வாறு கூறியதாகக் கூறப்படுகிறது:

இதே கருத்தை மற்றொரு உதாரணம், ஸஹீஹ் முஸ்லீம் தொகுப்பும் கூறுகிறது:

பல்வேறு ஏழை நகர்ப்புற மற்றும் கிராமப்புற சமூகங்களால் கடைப்பிடிக்கப்படும் நாட்டுப்புற இஸ்லாமிய நம்பிக்கைகள், முகமதுவுக்கு மற்ற எவருக்கும் இல்லாத சிறப்புப் பெயர்களையும் பட்டங்களையும் கொடுத்திருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக, முகமது அடக்கம் செய்யப்பட்ட பள்ளியின் சுவரில் 200க்கும் மேற்பட்ட பெயர்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன, இதில் பரிசுத்த ஆவி, சொர்க்கத்தின் சாவி, விசுவாசத்தின் அடையாளம், பாவத்தை மன்னிப்பவர், கருணையாளர் மற்றும் ஆதாம் மகன்களின் தலைவர் ஆகியவை அடங்கும். இந்த பெயர்களில் எதுவும் குர்ஆனிலோ அல்லது ஹதீஸிலோ அவருக்குக் கூறப்படவில்லை. சில சூஃபி முஸ்லீம்கள் அவரை முதல் படைப்பு, அல்லாவின் அரியணையின் ஒளி, சமாதானம் செய்பவர், யுகங்களின் ஒளி மற்றும் அல்லாவின் அறிவின் காவலர் என்று அழைக்கும் அளவுக்கு செல்வார்கள். முகமதுவுக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட பல அற்புதங்களின் கதைகள் அவரது மரணத்திற்குப் பின்னரே தோன்றின, இருப்பினும் ஹதீஸ் தொகுப்புகளிலோ அல்லது எந்த வரலாற்று புத்தகங்களிலோ பதிவு செய்யப்படவில்லை, எனவே அவை பெரும்பாலும் பின்னர் உருவாக்கப்பட்டவை ஆகும். இவற்றில் பெரும்பாலானவை முகமதுக்கு முந்தைய தீர்க்கதரிசிகள் செய்ததாக கூறப்படும் அற்புதங்களைப் போன்றவைதான். இருப்பினும், ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும், முகமதுவின் அற்புத சக்திகள் அவரது முன்னோடிகளை விஞ்சி இருக்கும். உதாரணமாக, குர்ஆன் சாலொமோன் விலங்குகளிடம் பேசக்கூடியவராக இருந்தார் என்று கூறுகிறது. ஆனால், முகமது இறந்த சில நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பரவி வரும் கதைகளில், முகமது விலங்குகளிடம் பேசுவது மட்டுமல்லாமல், சில விலங்குகள் அவரிடத்தில் விசுவாசம் வைத்து ஏற்றுக்கொண்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதேபோல், இயேசு “இவர்கள் பேசாமலிருந்தால் கல்லுகளே கூப்பிடும்” என்றார் (லூக்கா 19:40). முகமது “நான் நபியாக வருவதற்கு முன்பு என்னை மரியாதையுடன் பார்த்து வந்த மெக்காவிலுள்ள கல்லை நான் அடையாளம் காண்கிறேன், இப்போதும் அதை நான் அடையாளம் காண்கிறேன்” என்று கூறினார். (சாஹிஹ் முஸ்லீம்)