Mobile device - Print - Bottom

Previous Chapter -- Next Chapter

9.1. Buni qilishimiz kerakmi?

---

Har qanday murakkab vazifa haqida gap ketganda, eng muhim savollardan biri bu uning zarurligi masalasidir. Musulmonlarga xushxabar aytishimiz kerakmi? Bu savolga javob berishning bir yo'li - qutqarilish tarixiga va Xudo nima uchun har bir insonni tanlaganiga qarashdir.

Xudo Ibrohimni tanlaganida, unga “Men Qodir Xudoman. Men ko‘rsatgan yo‘ldan yur, har doim pokdil bo‘lib yashagin.” (Ibtido 17:1) deb amr berdi. U Isroilni tanlaganida, U shunday dedi: “Ammo sizlar Men, Egangizga, xizmat qiladigan ruhoniylar shohligi, muqaddas bir xalq bo‘lasizlar.” (Chiqish 19:6) Shuning uchun, Ibrohim Xudo bilan yurishi uchun, U Ibrohimni tanladi. Xudo bilan yurish xalqlarga U haqida aytib berishni talab qiladi. Isroil ruhoniylar shohligi sifatida tanlangan. Ruhoniy - bu odamlarga Xudo haqida gapiradigan va U aytganlarini o'rgatadigan kishi.

Xudo Eski Ahdda kimnidir tanlaganida, bu uni imtiyozga chaqirish uchun emas, balki bu funktsional tanlov edi. Boshqacha qilib aytadigan bo'lsak, Xudo birovni boshqalardan yaxshiroq yoki xudojo'yroq bo'lgani uchun emas, balki uni ma'lum bir ishga tayinlagani uchun tanlagan. Ular barcha xalqlarga “Egamiz Shohdir!” (Zabur 95:10) deb e'lon qilish uchun tanlangan.

Xuddi shunday, Yangi Ahdda bu Masihning oxirgi amri edi:

Bu buyruqni shunchaki aylanib o'tish yoki tushuntirish mumkin emas. “Barcha xalqlar” degani faqat shuni anglatadiki, barchalar istisnosiz va albatta musulmonlar “barcha”lar qatoriga kiradi.

Masih ko'tarilishidan oldin, U shogirdlariga aytdi

Bu oyatda bir muhim jihatga e’tibor qaratish lozim. Masihning shohidi bo'lish buyrug'i Quddusdan boshlanadi. Bu ko'pincha biz yaqin atrofimizdan boshlashimiz va davom etishimiz kerakligini anglatadi. Biroq, bu talqin havoriylarning hech biri Quddusdan emas, balki Jaliladan bo'lganiga e'tibor bermaydi. Ular uchun Quddus, borish va Xushxabarni e'lon qilish uchun eng qiyin joy edi. Bu diniy va siyosiy hokimiyatning markazi edi. Bunday paytda Quddusda Xushxabarni e'lon qilish juda xavfli edi, chunki bu bir vaqtning o'zida Rim va yahudiy hokimiyatiga qarshi chiqish sifatida talqin qilinishi mumkin. Inson Quddusda Xushxabarni e'lon qilganidan so'ng, dunyoning qolgan qismida ham xuddi shunday qilish ancha oson bo'ladi.

Ilk jamoat bu vazifani aniq tushungan. Butrus: “…Ey yahudiy birodarlar, Quddus aholisi!...” (Havoriylar 2:14b) deb va'z qildi. Jamoat ko'rgan va eshitganlari haqida gapirishga majbur bo'ldi, garchi ular buning uchun jazolanishini bilishsa ham (Havoriylar 4:20-29). O'sha paytda Xushxabarni e'lon qilish jazolanishi mumkin bo'lgan jinoyat va ba'zan o'lim bilan jazolanishi mumkin edi, chunki Xushxabarni e'lon qilish kufrlik (yahudiylar nuqtai nazaridan) yoki xiyonat (Rim nuqtai nazaridan) hisoblangan. Muqaddas Kitobda bu vazifani bajarishga vaqtimiz borligidan ko'ra zarurligini ko'rsatadigan ko'p dalillar mavjud, ammo men bu fikr Muqaddas Kitobda yetarlicha aniq ekanligiga ishonaman. Biz haqiqatan ham xavf yoki qiyinchilikdan qat'i nazar, hammaga Masih haqida aytishimiz kerak.

Xo'sh, biz shunday qilishimiz kerakligini aniqlab olsak, nega musulmonlarga Xushxabar aytishda juda kam masihiylar qatnashadilar? Nima xalaqit beradi va eng muhimi, qanday qilib bu narsa bizni to'xtatishiga yo'l qo'ymasligimiz mumkin? Ushbu bobning qolgan qismida biz ushbu buyruqni bajarish biz qochishimiz mumkin bo'lgan ko'plab sabablarni ko'rib chiqamiz.

Bizga nima to'sqinlik qilmoqda va qanday qilib bu narsa bizni to'xtatishiga yo'l qo'ymasligimiz mumkin?

Mobile device - Print - Top