Previous Chapter -- Next Chapter

13.3.3. பரிசுத்த ஆவி கடவுள் என்று பைபிள் கூறுகிறது

• “பேதுரு அவனை நோக்கி: அனனியாவே நிலத்தின் கிரயத்தில் ஒரு பங்கை வஞ்சித்து வைத்து, பரிசுத்த ஆவியினிடத்தில் பொய்சொல்லும்படி, சாத்தான் உன் இருதயத்தை நிரப்பினதென்ன அதை விற்குமுன்னே அது உன்னுடையதாயிருக்கவில்லையோ? அதை விற்றபின்னும் அதின் கிரயம் உன் வசத்திலிருக்கவில்லையோ? நீ உன் இருதயத்திலே இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கொண்டதென்ன நீ மனுஷரிடத்தில் அல்ல, தேவனிடத்தில் பொய் சொன்னாய் என்றான்..” (அப்போஸ்தலர் 5:3-4)
• “தேவனுடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருந்தால், நீங்கள் மாம்சத்துக்குட்பட்டவர்களாயிராமல் ஆவிக்குட்பட்டவர்களாயிருப்பீர்கள். கிறிஸ்துவின் ஆவியில்லாதவன் அவருடையவனல்ல..” (ரோமர் 8:9)
• “பிதாவினிடத்திலிருந்து நான் உங்களுக்கு அனுப்பப் போகிறவரும், பிதாவினிடத்திலிருந்து புறப்படுகிறவருமாகிய சத்திய ஆவியான தேற்றரவாளன் வரும்போது, அவர் என்னைக் குறித்துச் சாட்சிகொடுப்பார்.” (யோவான் 15:26)
• “கர்த்தரே ஆவியானவர்; கர்த்தருடைய ஆவி எங்கேயோ அங்கே விடுதலையுமுண்டு..” (2 கொரிந்தியர் 3:17)

பழைய ஏற்பாடு பல இடங்களில் கடவுளை பன்மையில் குறிப்பிடுகிறது. முதலாவதாக, ஆதியாகமம் 1:26ல் கடவுள் தன்னைப் பற்றி எலோஹிம் மற்றும் தொடர்புடைய பன்மையைக் குறிக்கும் பிரதி பெயர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்; ஆதியாகமம் 11:6-7ல் அவர் தம்மைக் குறிக்க யாஹ்வா என்ற ஒருமைப் பெயரைப் பயன்படுத்துகிறார், ஆனால் மீண்டும் ரூ பன்மை பிரதிபெயர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்; மற்றும் ஏசாயா 6:8ல் அவர் இணையான அமைப்பில் ஒருமை மற்றும் பன்மை பிரதிபெயர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்: "நான் யாரை அனுப்புவேன், யார் நமக்காகப் போவார்?" இந்த வசனங்கள் நாம் ஒரு முழுமையான ஒருமையைப் பற்றி பேசவில்லை, மாறாக ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஒற்றுமையைப் பற்றி பேசுகிறோம். குர்ஆனில் பயன்படுத்தப்படும் ராஜரீக பன்மை என்று முஸ்லீம்கள் பொதுவாக கூற முயற்சிப்பார்கள். பைபிள் அரபு மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தால் அது சரியான கருத்தாக இருக்கலாம், ஆனால் அது அப்படி இல்லை; எபிரேய மொழியின் கம்பீரத்தின் பன்மை இல்லை. பைபிளில் ஏசாயா 48:16 போன்ற மற்ற வசனங்களும் அத்தகைய கூற்றை சாத்தியமற்றதாக ஆக்குகின்றன:

கடவுள், பேசுபவர், அனுப்புபவராகவும் அனுப்பப்படுபவராகவும் இருக்கிறார் என்பதை இந்த வசனம் தெளிவாகக் எடுத்துக்காட்டுகிறது.

பைபிள் வெறும் வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின் தெய்வீகத்தன்மையை அவரது அற்புத செயல்களின் மூலம் தெளிவுபடுத்துகிறது. மத்தேயுவின் நற்செய்தியில், இயேசு ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது நிகழ்ந்த அற்புதம் இதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. இயேசு தண்ணீரிலிருந்து மேலே வந்ததும், வானம் திறக்கப்பட்டது. கடவுளுடைய ஆவியானவர் புறாவைப் போல இயேசுவின் மீது இறங்கி தங்கினார். வானத்திலிருந்து ஒரு குரல் சொல்லிற்று:

இங்கு கிறிஸ்து தண்ணீரில் இருப்பதையும், பரிசுத்த ஆவி புறா போல் தோன்றுவதையும், வானத்திலிருந்து ஒரு குரல் வருவதையும் காண்கிறோம்.

கொரிந்திய சபையினருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆசீர்வாத வார்த்தைகள் ஒன்றாக இருக்கும் திரியேகரைக் குறிப்பிடுகின்றன:

கடைசியாக, கடவுளின் தன்மையைப் பற்றிய திரித்துவத்தின் இறையியல் அம்சத்தை முஸ்லீம்கள் எப்போதாவது கருத்தில் கொள்வது அரிதாகவே உள்ளது. அல்லாவின் படைப்பைப் பற்றி சிந்திக்குமாறு குர்ஆன் முஸ்லீம்களுக்கு அடிக்கடி கூறுகிறது (குர்ஆன் 7:158; 33:20; 30:8; 86:5; 2:259), ஆனால் அல்லாவின் குணத்தைப் பற்றி சிந்திப்பதை இது ஊக்கப்படுத்தவில்லை - சில அறிஞர்கள் இதை ஒரு நேரடியான தடை என்று விளக்குகிறார்கள் - முகமதுவுக்குக் கூறப்பட்ட ஒரு ஹதீஸ் பின்வருமாறு கூறுகிறது:

சில முஸ்லீம் அறிஞர்கள் இன்னும் ஒருபடி மேலே சென்றுள்ளனர். அவர்கள் கூறிய சில உதாரணங்கள் இவை:

இறைவனின் தன்மை பற்றிய சிந்தனைக்கு இஸ்லாமிய கண்ணோட்டம் முஸ்லீம்களைத் தடைசெய்கிறது, அவர்கள் இதைக் கடந்து செல்ல நாம் உதவ வேண்டும். முஸ்லீம்கள் கடவுள் அன்பு செலுத்துகிறார், கொடுக்கிறார், பேசுகிறார், கேட்கிறார் என்பதை நாம் ஒப்புக்கொள்கிறோம். இந்த பண்புகள் எப்போதும் செயல்பட்டு வருகின்றன; கடவுள் அன்பு செலுத்துபவராக, கேட்பவராக, பேசுபவராக, கொடுப்பவராக இல்லாத நேரம் எதுவும் இல்லை. கேள்வி எழுகிறது: எந்தப் படைப்பும் இல்லாததற்கு முன்பு இந்த பண்புகள் எவ்வாறு செயல்பட்டன? கடவுள் தன்னைத்தானே நேசித்தார், தனக்குத்தானே கொடுத்தார், தன்னுடன் பேசிக்கொண்டார், தன்னைத்தானே கவனித்துக் கொண்டார் என்றால், இந்த பண்புகள் அனைத்தும் இனி சரியானவையாக இருக்காது, மிகவும் வித்தியாசமான ஒன்றாக மாறிவிடும். அவைகள் படைப்புக்குப் பிறகுதான் வேலை செய்யத் தொடங்கினால், கடவுளின் நித்திய மற்றும் தெய்வீக குணங்களை முழுமையாகக் காட்ட அவரது படைப்பு தேவை என்பதை இது குறிக்கும்.

இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் தங்களின் முழுமையான ஒற்றுமை என்ற கருத்தை இஸ்லாமிய கடவுள் கொள்கையுடன் இணைக்க முயற்சித்தபோது அதன் சிக்கலைக் கண்டார்கள். அவை பின்வரும் கூற்றுகளைப் போன்று முடிவடைந்தன:

"இந்த விஷயங்களில் மறுப்பு அல்லது உறுதிப்படுத்தல் எதுவும் தெரிவிக்கப்படவில்லை, மக்கள் விவாதித்து வரும் விஷயங்கள், அல்லாஹ்வின் உடல், அல்லாஹ் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை பிடித்திருப்பது, அல்லது ஸ்தானம் போன்றவை; அஹ்லு-ஸ்- சுன்னத் (சன்னி முஸ்லீம்கள்) அதைப் பற்றி பேசுவதைத் தடுக்கிறார்கள். அவர்கள் இந்த பிரச்சினைகளை உறுதிப்படுத்தவோ மறுக்கவோ இல்லை, ஏனெனில் அவை தொடர்பாக நமக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை" (Explanation in a Summary of al-Aqeedatu al-Hama- wiyyah).

இது பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிப்பதாகும்; குர்ஆன் அல்லாஹ்வுக்கு மனிதர்களின் பண்புகளை, கை (குர்ஆன் 48:10), முகம் (குர்ஆன் 28:88), பக்கம் (குர்ஆன் 38:55-56) போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுவதைப் பற்றிய முழு உரையாடலையும் தவிர்க்க இது பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஹதீஸ்களும் அல்லாஹ்வுக்கு பாதம் இருப்பதாகக் கூறுகின்றன:

"நரக நெருப்பு தொடர்ந்து கூறிக்கொண்டே இருக்கும்: "இன்னும் (மக்கள்) இருக்கிறார்களா?" வல்லமையும் மேன்மையும் மிக்க இறைவன் பின்னர் அது "போதும்! போதும்!" கூறும் வரை, அதன் மீது தனது பாதத்தை வைப்பார் என்றார். (Sahih Bukhari)

முஸ்லீம் அறிஞர்கள் அல்லாவைப் பற்றி பேசுவதற்கு விதிக்கும் நிபந்தனைகளை நாம் கடைப்பிடித்தால், அவரைப் பற்றி பேசவே முடியாது. அல்லாவின் அனைத்து பண்புகளையும் மறுக்காமல், அவற்றின் சொற்களை மாற்றாமல், மறுக்காமல், எதற்கும் ஒப்பிடாமல், அவற்றைப் பற்றிய ஒப்பீடுகளை வரையாமல், அவற்றிலிருந்து விலகாமல், அவற்றை மனித உருவகங்கள் என்று அழைக்காமல், மேலும் இதைப் போன்றவை உள்ளன, அதை உள்ளபடி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய சூழ்நிலைகளில் கடவுளைப் பற்றி விவாதிப்பதில் உள்ள நமது சிரமம், நமது மொழி மனித கருத்துகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டது என்ற வரம்பிலிருந்து உருவாகிறது. எனவே, குர்ஆனும் ஹதீஸ்களும் அல்லாவுக்கு இரண்டு கைகள், முகம், இரண்டு கண்கள், விரல்கள், கால், பாதங்கள் இருப்பதாகக் கூறும்போது, அந்த வார்த்தைகளின் பொருளை கொண்டுதான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால், அவை மனித உடல் உறுப்புகளைப் போன்றவை என்று பொருள் கொள்ளக் கூடாது. அதை இஸ்லாத்தின் அவதார மறுப்புடன் சமரசம் செய்ய முடியாது என்பதால், முஸ்லீம்கள் அதைப் பற்றி பேசுவதைத் தடுக்க கட்டளையிடப்படுகிறார்கள். அத்தகைய பிரச்சினை கிறிஸ்தவர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒன்று அல்ல, ஏனெனில் கடவுளின் அனைத்து பண்புகளும் திரியேக தேவனில் நித்தியமாக செயல்படுகின்றன. படைப்பிற்குப் பிறகு அவர் மாறவில்லை; படைப்பு அவரை வரையறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; படைப்புக்குப் பிறகுதான் அவரது பண்புகள் செயல்படத் தொடங்கின என்றில்லை. பிதாவானவர் சிருஷ்டிக்கு முன்னரே குமாரனிடத்தில் அன்புகூர்ந்தார், அவர்கள் ஆவியினிடத்தில் அன்புகூர்ந்தார்கள் (இவை இன்றும் உண்மையானவை). தெளிவாக, இஸ்லாம் திரித்துவத்தின் உண்மையான கிறிஸ்தவ கோட்பாட்டை எதிர்க்கவில்லை (மாறாக நமது நம்பிக்கைகளைப் பற்றிய தவறான புரிதல்கள்), மேலும், திரித்துவத்தின் கிறிஸ்தவ கோட்பாடு முழுமையான ஓரிறை என்ற இஸ்லாமிய கருத்தால் ஏற்படும் சவால்களை நிவர்த்தி செய்கிறது.

சுருக்கமாக:

• கிறிஸ்தவர்கள் ஒரு ஒருங்கிணைந்த திரித்துவத்தை நம்புகிறார்கள், ஒரு முழுமையான "திரித்துவத்தில்" ஒரு ஆள்தத்துவத்தை மட்டுமல்ல.
• கிறிஸ்தவ திரித்துவத்திற்கு மனைவி அல்லது உயிரியல் மகன் இல்லை.
• கிறிஸ்தவர்கள் மனிதர்களை கடவுளாக ஆக்கவில்லை.
• இஸ்லாம் உண்மையான கிறிஸ்தவ திரித்துவத்தை எதிர்க்கவில்லை, மாறாக கிறிஸ்தவர்கள் ஒருபோதும் சொல்லாத அல்லது நம்பாத திரித்துவம் பற்றிய தவறான கருத்தைக் கொண்டுள்ளது.
• கிறிஸ்தவ திரித்துவம் கடவுளுடன் யாரையும் இணைக்கவில்லை, மாறாக கடவுள் தன்னை வெளிப்படுத்தியபடியே அதை விளக்குகிறது.
• முஸ்லீம்கள் அல்லாஹ்வின் சாராம்சத்தைப் பற்றி விவாதிக்க முடியாது, ஏனெனில் அது அவர்களின் அறிஞர்களால் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.
• முஸ்லீம்கள் திரித்துவத்தை மறுக்க ஒரே காரணம் அது பல தெய்வ வழிபாட்டின் ஒரு வடிவம் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள்.